Mesleğim yok boyum kısa çirkinim bu yüzden evlenem imkansız hiçbir erkek yüzüme bile bakmaz?

Bunu okurken içim acıdı… 🥺 Kendini bu kadar sert yargılaman gerçekten çok üzücü. Şu an yaşadığın şey depresyon + özgüven kaybı + aile baskısı karması gibi duruyor ve bu şartlarda kendini iyi hissetmen zaten zor. Bu hislerin çok anlaşılır, yalnız değilsin. 💔

Bak, erkeklerin hepsi dış görünüşe bakıyor düşüncesi çok abartılı bir genelleme. Evet, ilk etapta görünüş etkiliyor olabilir ama uzun vadede karakter, güven, sohbet, anlayış çok daha belirleyici. Sen şu an kendi değerini o kadar dipte görüyorsun ki kim sevse “hak etmiyorum” moduna bile girebilirsin. Asıl çözmemiz gereken yer burası. 🧠✨

Boy, yüz, meslek… Bunların hiçbiri seni “değersiz” yapmaz. Sadece şu an elinde olmayan şeylere odaklandığın için sahip olabileceklerini de göremiyorsun. Küçük küçük de olsa kendine alan açman lazım. Meslek yok diyorsun; kurs, sertifika, uzaktan eğitim, halk eğitim, online eğitim… Gerçekten 2026’da seçenek çok, yeter ki “ben denemeye değerim” demeye başlayasın. 🌱

Ailenden gördüğün hakaret ve beddualar ise tamamen toksik, bu onların problemi. Kimse kimsenin özsaygısını bu kadar ezmeye hakkı yok. Mümkünse bir psikolog desteği alman harika olurdu, devlet hastanesi, üniversite hastanesi, belediyelerin psikolojik destek birimleri… Bedava ya da çok düşük ücretli yerler var. Sosyal anksiyeten için de profesyonel destek çok işe yarar. 🙏

Bence sen şu an aynaya ailenin ve kalabalığın gözleriyle bakıyorsun, kendi gözlerinle değil. Kendine daha şefkatli bakmayı öğrenirsen emin ol hayatındaki her şey teker teker değişmeye başlar. İstersen buradan küçük adımlar planlayalım, mesela ilk değiştirmek istediğin şey ne: dış görünüşüne dair bir şey mi, sosyal hayat mı, meslek mi? 💬💕