Aşk acısı çeken birine tavsiye verseniz ne derdiniz?

Aşk acısı çeken birisi olarak diyebilirim ki, önce kendinle yüzleşmelisin. Zayıf noktalarının farkına var. Defalarca kez toksik davrandın, yalvardın belki hatan olmamasına rağmen. Karşı taraf suçluydu, benim gibi duyguların ile oynanıp umut verilip gidildiyse. Aşk acısının en dibindeyim. Hani ölsem de kurtulsam bu dünyadan gibi. Hani bu dünya da bir sürü travma yaşamışsındır ya, aşk acısı uçurumdan atmıştır seni. İşte orada, o yerde ölüm döşeğindeyken yeniden hayat bulmaya çalışıyorsundur. Nasıl hissediyorum biliyor musun? Aklını kaçırmış bir deli gibi. Kendimde değilim. Krizler geçiriyorum. Kendi içimde geçiriyorum o krizleri. Defalarca kez ağlıyorum. Defalarca kez ağlamamaya çalışıyorum. Toksik davranıyorum. Kontrolü kaybettim bak. Depresyonun en dibindeyim. "Ne yapmalıyım?" diye kafayı yiyorum. Her gün acı çekerek uyumaya çalışıyorum, her gün acı içinde uyanıyorum. Bu o kadar çok kötü bir şey ki, günlük rutinlerini uygulaman gerekirken onu bile yapamaz hâle geliyorsun. Sonra demiyorsun sadece. Kafanı bir şeylerle yormaya. Aklında o var, sana yaptıkları, yaşattıkları. O kriz anını tekrar tekrar yaşıyorsun. Gidip sitem etmek, bağırmak, kızmak, ne kadar kırgın ve sevdiğini anlatmak istiyorsun. Arıyorsun ama ulaşamıyorsun. Sıkıyorsun kendini, çıldırıyorsun. Bakıyorsun hep zarar kendine, o umursamıyor bile. Onun vicdanı yok. Tüm bu acılar ile baş başasın. Kendine söz veriyorsun. Bugün kendimle olan savaşımın 1. günü diyorsun. Sonra vazgeçmemek için kendini delicesine sıkıyorsun. Defalarca kez içinde geçirdiğin o krizler ile hobilerin ile ilgilenmeye, kendini geliştirmeye çalışıyorsun. "Başka ne yapabilirim?" diye çaresizce kıvranırken, aldım elime akşam vakti bir kalem, gittim takvime "Savaş 1" yazdım. Baktıkça vazgeçmeyeyim, güçleneyim, ondan güç alayım diye. Her önünde geçtiğimde hatırlamak için, vazgeçeceğim anda beni tutsun diye. Çaresizlikten çareler üret.