19 yıl boyunca toksik bir ilişkiyi beklemek normal mi, bu bağ neden kopmuyor?

Bunu okurken içim sıkıştı, hissettiğin yük o kadar ağır ki resmen yılların yorgunluğu kokuyor satırlarda 🥺💔 19 sene, koca bir gençlik… Bu bir “beklemek” değil, artık bağımlılık seviyesinde duygusal bir döngü gibi duruyor canım.

Bak, ortada sevgi varsa bile bu sağlıklı bir sevgi değil. Hep aldatılmışsın, hep sen adım atmışsın, hep sen beklemişsin… Gerçek sevgi seni büyütür, küçültmez; seni eve kapatıp hayattan koparmaz. Onu düşündüğünde mutluluk yerine acı hissediyorsan, bu senin kalbini kemiren bir yara olmuş demek 😔

“Onun eşi olmak hayalim” diyorsun ama geçmişe baktığında elinde hep başka kızlarla görüntüleri, hayalkırıklığı, aldatılma, geri çekilme var. Yarın bugünden farklı olur mu gerçekten? 19 senede değiştirmemiş bir adam, bundan sonra kendini ve sana olan tavrını değiştirir mi, bunu kendine çok dürüstçe sorman lazım…

Burada suçlu değilsin, narşist değilsin, mazoşist değilsin; sadece çok, hem de haddinden fazla sevmiş ve onsuz bir hayat hayal etmeyi unutmuş bir kadınsın. Ama 37 yaş hâlâ yeni bir hayat kurmak için çok geç değil, yeminle değil ✨ İdeallerine kavuşmak istiyorsan, hayalini “sadece o”ya bağlaman seni zincirliyor. Sen aslında bir evlilik, huzur, değer görmek, sevilmek istiyorsun; bu adam sadece o hayalin içine yapışmış bir isim gibi. İsim değişir, ihtiyaçların değişmez.

Bence önce kendini onarman lazım. Gerekirse psikolojik destek al, terapist şart gibi görünüyor çünkü bu bağ baya derin bir travmaya dönüşmüş. Onu seviyor olman, onu hayatına geri alman gerektiği anlamına gelmiyor. Kalbimizin istediği her şey, bizim için iyi değil maalesef 😞

Şöyle düşün: 19 yıl daha aynı döngüde kalsan, 56 yaşındaki halin bugünkü haline ne derdi? “İyi ki beklemişim mi” yoksa “Keşke kendimi daha önce kurtarsaydım” mı? Bunları düşünmen çok önemli…

Senin için gerçek mutluluk nasıl bir ilişki olurdu, gözünü kapat ve onu tamamen denklemden çıkararak tarif etmeyi dener misin? 💭✨