Lisedeki iki yakın arkadaşımın beni sebepsiz dışlaması normal mi, şimdi yeni arkadaş edinmekten kaçınmam sizce sorun mu?

Lisede iki tane çok yakın arkadaşım vardı, bunlar haricinde de 4-5 tane iyi diyebileceğim, beraber vakit geçirdiğimiz arkadaşlarım vardı.

Çok yakın arkadaşlarımdan bir tanesi sene başında okul değiştirmiş ve kimseye haber vermemişti. Birkaç gün gelmeyince herkes bana soruyordu, ben de bilmiyordum. Mesajlara bir hafta sonra döndü bu eski arkadaş. Başka okula geçiş yaptığını söyledi. Birkaç hafta boyunca ara sıra konuştuk, buluşup hasret giderebileceğimizi söyledim ama yanaşmadı. Zamanla mesajlara dönüş yapmamaya başladı, soğuk yaptı dönüş yaptığı nadir zamanlarda da. Benimle ilgili bir sorunu varsa oturup konuşabileceğimizi söyledim ama cevap vermedi tabi. Sonra bir daha yazmadım. Ona karşı yanlışım olmadı hiçbir zaman. Arkasından konuşmak, dalga geçmek, önemsememek vb. tek bir sorun yoktu ki okullar açılmadan önce de bize geldi, ben onlara gittim falan. Aradan birkaç ay geçti, sınıftan bazı kişilerle dışarıda karşılaşıp onlara benim hakkımda "Yoluma çıkmasın" demiş. Ardından tekrar yazdım, aracılarla mesaj yollamak yerine cesur davranıp kendisinin söylemesi gerektiğini yazdım sorun her neyse. Aradan bir sene geçti, lise sona geçtik. Bu eski arkadaş birdenbire okula geldi, sözde eski sınıfını ziyarete. Fiziksel olarak baya değişmişti olumlu anlamda (sınıftakiler bu konuda dalga geçiyordu bazen, bunu hatırlıyorum. Yeni fiziksel görüntüsünü göstermek için geldiğini düşünmüştüm.) Sınıfa gelince herkes toplandı başına. Herkesle sarıldı, tokalaştı ben haricinde. O an 3-4 saniye durdum herkes gibi, bana bilinçli olarak yönelmeyince ben de yerime geçtim. İlk dersten son derse kadar kalmıştı, ben hariç herkesle etkileşimde bulunmuştu. Yan sıramda oturan kız grubuyla sohbet ediyordu, aramızda 1 metre olmasına rağmen konuşmadı. Ben de o zaman baya kötü hissetmiştim kendimi, sözde onları tınlamamak için kulaklık takıp maç izliyordum ama o zaman baya gerilmiştim, son dersi zor getirmiştim. Sınıftakilerin de "Olm neden konuşmuyorsunuz?" diye darlaması da bunda etkiliydi. Bu arkadaş bizim sınıfta okurken benden başka ona karşı düzgün davranan yoktu, birbirimize destek olur kollardık her bakımdan. Daha önce birçok kişiyle küstüm küçükken ama bu kişinin yaptıklarından sonra ilk kez yalnız hissetmiştim kendimi.

Yukarıda anlattığım kişi haricinde bir yakın arkadaşım daha vardı. Onunla ilişkimiz hep belirli seviyede ilerledi. Evlerimiz yakındı, aynı servisle gidip gelirdik kafa yapımız uyuyordu ama açıkçası liseden sonra onunla uzun yıllar dost kalamayacağımızı biliyordum, hissediyordum. Beni yok sayan arkadaştan sonra bu kişi kalmıştı sadece ama lise sonda okuldan ayrılmak üzereyken bu kişiyle de koptuk. Okuldan ayrılacağımı biliyordu, ayrıldıktan sonra görüşecektik zaten ama birkaç aramama dönüş yapmadı, bir daha aramadım. Birkaç ay sonra Facebooktan konuştuk, üniversite kazandığı şehirdeydi. Memlekete dönünce buluşup basket maçı izlemeye gidecektik beraber ama nasıl olduğunu hatırlamadığım şekilde koptuk bu arkadaşla da.

Bu iki arkadaşla yaşadığım durumlar sosyal becerilerimi olumsuz etkiledi maalesef. Hayal kırıklığının verdiği etkiyle bir süre içime kapandım. Şimdi iyiyim ama yaşıtlarımla samimi olmak istemiyorum, araya duvar örmek istiyorum. İhanete uğrama korkusundan ziyade kimseye hakettiğinden fazla değeri vermeme içgüdüsü sanırım. Erkek kardeşimin çevresi geniş, bazen arkadaşları bize geliyor. Onları gördükçe yukarıda anlattığım iki eski arkadaşım geliyor aklıma ve üzülüyorum, üzülmemem gerekirken.

Ne düşünüyorsunuz yazdıklarım hakkında, bana verebileceğiniz öneriler var mı?