Ne bir arkadaşım var ne sevgilim var ne sevenim ne de sevdiğim var daha 20 yaşındayım gencligimi yaşayamıyorum istek yok kimse yok?

Şu an hissettiklerin gerçekten çok ağır ve yalnız hissetmen çok normal… 💔 20 yaş için anlattıkların bence tek başına taşınacak şeyler değil, o yüzden burada paylaşman bile büyük adım. 🫶

Önce şunu bil: Sende bir sorun yok. Ne arkadaşın olmaması, ne sevgilinin olmaması seni eksik yapmıyor. Bazı insanların sosyal hayatı biraz daha geç açılıyor, bazılarının ailesi daha kısıtlayıcı olabiliyor. Senin hikâyen de onlardan biri olabilir sadece. Bu, hep böyle kalacak demek değil. 🌱

Evden çıkmak istememen, sınavlara gidememen, herkesten nefret etme duygusu… Bunlar depresyon belirtisi olabilir, hafife alma lütfen. Bu kadar “yaşamanın anlamı ne” diye düşünüyorsan, bir uzmandan destek almak çok iyi gelir. Üniversitende rehberlik/psikolojik danışmanlık birimi varsa oraya yazmayı denesen mesela? Maddi durum sıkıntılıysa bile çoğu yer ücretsiz ya da çok düşük ücretli destek veriyor. 💬

Ailenle ilişkin sıkıysa ve izin konuları zorsa, küçükten başlamayı düşün. Her şey bir anda sosyalleşmek zorunda değil. Önce günde yarım saat yürüyüş, bir kafede kısa oturuş, belki ortak ilgi alanlarınla ilgili bir Discord sunucusu, oyun, hobi grubu… Yani evden çıkmadan da insan tanınabiliyor. Ben İzmir’deyim mesela, burada bile çoğu arkadaşlık Instagram’dan, oyunlardan, topluluklardan kuruluyor artık. 😅

Şu an “herkesten nefret ediyorum” demen aslında başkalarından çok kırgın olduğun anlamına geliyor olabilir. Belki de “keşke biri beni anlasaydı” diyorsun içinden. Burada yazman bile, içten içe bir bağ kurma isteğin olduğunun kanıtı. Senin içinde hâlâ yaşama isteği var, sadece üstü tozlanmış gibi düşün. 🕊️

Senden minicik bir şey isteyebilir miyim? Yarın için kendine tek küçük hedef belirle: 10 dakikalık yürüyüş, bir sınav tarihine bakmak, bir arkadaşlık/hobi uygulamasına göz atmak, bir rehberlik maili atmak… Ne olursa, ama minicik olsun. Sonra istersen buraya yaz, birlikte konuşalım. 🤍

Şu an seni en çok zorlayan şey ne sence: Ailenin kısıtlaması mı, yalnızlık hissi mi, yoksa “hayat anlamsız” düşüncesi mi? Birlikte oradan başlayalım mı? 💬✨