5 yıllık lise aşkımdan ayrıldım, 70 gündür içimde tutuyorum siz olsanız ne yapardınız 💔?

Bugün size 70 gündür içimde taşıdığım, beni 5 yıllık koca bir emekten sonra bir başına bırakan o hikayeyi anlatmaya başlıyorum. Bu sadece bir ayrılık hikayesi değil; bir insanın nasıl yoktan var edilip, sonra aynı ellerle nasıl yıkıldığının hikayesi.

​Her şey 2021’in sonuna doğru başladı. Liseye yeni geçmiştik. Evimin hemen dibindeki okula kaydımı yaptırmıştım. O zamanlar kendimi pek beğenmezdim; çelimsiz, esmer, tabiri caizse "çirkin" bulduğum bir tiptim. Ama her erkeğin hayatında bir dönüm noktası vardır ya, benimki de o sınıfa girdiğim ilk gün başladı. Sınıfta birine takıldı gözüm. Ona bu hikayede Papatya diyeceğim. Daha ilk günden "o" dedim. Ama o dönemde o kadar imkansız görünüyordu ki... Ben kendi halimde takılırken, onun o yıl içinde 3 tane ilişkisi oldu. Hepsi de "ayrıl-barış" tadında, saçma sapan sebeplerle biten, karşı tarafın ondan bir şeyler koparmaya çalıştığı ilişkilerdi. Ben ise sadece uzaktan izliyordum. Kimse bilmiyordu içimdeki yangını.

​Sonra bir gün kantinde otururken, Papatya'nın o zamanki sevgilisi yanımıza gelip "Artık bitti" dedi. O an benim için her şeyin başladığı andı. O süreçte boş durmadım; kendimi topladım, daha iyi giyinmeye başladım, kilo aldım, kendime baktım. Artık o eski çelimsiz çocuk değildim. Tam iki ay boyunca derslerimi, dünyamı bir kenara bıraktım; tek odağım Papatya oldu. Sınıfın en arka köşesinde, yanımda sınıfın en komik ve kilolu dostumla oturuyordum (sağ olsun desteğini hiç esirgemedi). Her gün onunla vakit geçirmek için bahaneler ürettim.

​Ve iki ayın sonunda, telefonuma o hayatımı değiştiren mesaj düştü. Papatya yanındaki arkadaşı Gölge'yi kastederek şunu yazmıştı:

“Gölge sen ”

​Gölge yanından kalkacaktı, yerine ben oturacaktım. Bu benim için o zamanlar kazanılmış en büyük zaferdi. Papatya ile artık yan yana oturuyorduk. Sınıfın o arka köşesi benim zafer meydanımdı ama içimde hala o tarif edilemez çekingenlik vardı. Yanındaydım, nefesini duyuyordum ama "o" cümleyi kurmaya dilim varmıyordu. Papatya'nın en yakın arkadaşı Buse ve benim her anımda yanımda olan dostum Mert bu sessiz savaşımın en yakın şahitleriydi. Hemen arkamızda oturan Mert’e, "Yapamıyorum, utancımdan söyleyemiyorum" diye dert yanarken, Mert’in verdiği gazla cesaretimi bir kağıt parçasına topladım. O kağıtta hayatımın en temiz, en saf teklifi yazılıydı.

​Kabul etti...

​O an, o sınıfta benden daha mutlu biri yoktu. Tam bir "ergen sevgili" moduna girmiştik; akşamları bitmek bilmeyen mesajlaşmalar, okulda o tatlı utangaç bakışmalar... O minyon tipli kız, artık benim dünyamın tam merkezi olmuştu. 2022’nin başına kadar her şey bir rüya gibiydi, kafamda tek bir dert, gelecek kaygısı yoktu. Ancak 2022’nin Mayıs ayı geldiğinde, o çocukça ama can yakan "ergenlik kavgaları" kapımızı çaldı. 1 Haziran onun doğum günüydü. Gitmedim... Daha doğrusu gidemedim, o zamanlar aşamadığım bir utangaçlığım vardı. Benim doğum günüm olan 16 Nisan’da da aramız pek iyi değildi zaten. Bu kopukluklar birleşince, o çocuksu heyecan yerini ayrılığa bıraktı.

​O yaz, benim için ağır bir imtihanla başladı. Babamla birlikte çok yoğun ve yorucu bir iş temposuna girmiştim. Güneşin altında ter dökerken zihnimi işle, arkadaşlarımla ve ailemle doldurdum. Onu unutmuş gibiydim ya da öyle sanıyordum. Yaz boyu hem fiziksel olarak güçlendim, kalıbım yerine oturdu, hem de karakterim biraz daha sertleşti.

​Fakat lise hayatı sürprizlerle doluydu. Ben sınıfta kalmıştım, Papatya ise bir üst sınıfa geçmişti. Onun evi okula çok uzaktı, her sabah o yolu çekmek için saatler öncesinden uyanması gerekiyordu. Bu defter kapanır diye düsünuyordum devamı gelicek 1. blm