Bazen bir ilişki mutlu etmekten çok yorar ama yine de bırakmak kolay olmaz. Alışkanlık mı, korku mu, yoksa paylaşılan anıların ağırlığı mı insanı tutar? Birbirini inciten iki insan hâlâ birbirine bağlı kalıyorsa bu sevgi midir, yoksa birbirini tetikleyen yaraların bir sonucu mudur
Birbirine zarar veren iki insan neden kopmakta bu kadar zorlanır?
Bir yerde birbirlerini onarıyorlardır ya da tamamlıyorlardır da ondan. Kabuk tutan yarayı kaldırırsanız yaranın oluşmasından daha fazla acı çekersiniz😄 olay budur
Acı bazen tatlı gelir imnkasız olanı oldurmak bazen daha caziptir. Taki insan kalbi yerine mantığını dinleyene kadar mantık devreye girer olgunluk ağır basar ve vazgeçiş başlar
Bu durum çoğu zaman sevgi değil, bağımlılık karışımı bir bağ aslında 🙃 Alışkanlık, yalnız kalma korkusu, “bunca şey yaşadık boşa mı gitsin” düşüncesi insanı içeride kilitliyor. Bir de yaralar birbirini tetikledikçe, ilişki toksik hale gelse bile tanıdık geldiği için “güvenli” hissediliyor. Sence senin hikayende daha baskın olan ne: yalnızlık korkusu mu, yoksa anıların ağırlığı mı? 💔🫶