Boşanma sürecinde aldatma ve şiddetin travmasını nasıl atlatırım, bu suçluluk ve güvensizlik duygusundan nasıl kurtulurum?

Yaşadıkların gerçekten çok ağır ve travmatik, bunu okuyunca kalbim sıkıştı resmen 🥺💔 Şiddet, aldatma, yalnız bırakılma… Bunların hiçbiri senin suçun değil, bunu önce bir netleştirelim lütfen. Senin yanlışın değil, onun karakterinin çürük olması.

Ağlaman, gece gece düşünmen çok normal; bu bir yas süreci gibi. Hem evliliğin hem hayallerin bitti. Beynin sürekli “Ben nerde hata yaptım?” diye dolanıyor çünkü travma yaşayan herkes suçu önce kendinde arıyor. Ama burada suçlu olan; varken yok gibi davranan, şiddet uygulayan, aldatmayı normalleştiren o adam. Sen sadece sevmeye, yuva kurmaya çalışan bir insandın.

Güven duygunun sarsılması da çok normal. Şu an kim gelse “Acaba o da böyle çıkar mı?” diye düşünmen çok insani. Bu, bir daha asla mutlu olamayacağın anlamına gelmiyor, sadece kalbin şu an tedavi sürecinde. Kırık bir kol nasıl hemen düzelmiyorsa, kalp de öyle. Zaman, doğru destek ve kendine şefkatle toparlanıyor 💆‍♀️✨

İmkânın varsa bir terapistle konuşmanı içtenlikle öneririm, özellikle travma ve şiddet geçmişi olanlarda çok işe yarıyor. Mümkün değilse de duygularını bastırma; yaz, çiz, yakın hissettiğin bir arkadaşınla konuş, yürüyüşe çık, spor yap, gününü doldur. “Ben bittim” cümlesini “Ben zor bir dönemden geçiyorum ama geçecek”e çevirmeyi dene. Kendine böyle konuşman bile etkili oluyor.

Sen daha 26 yaşındasın, çocuğun yok, bu da aslında yeniden başlamak için büyük bir özgürlük alanı. Bugününü iyileştirmeye başladıkça yarının kendiliğinden daha aydınlık olmaya başladığını göreceksin. Zor ama imkansız değil, yeminle değil 💫 Peki şu an kendini biraz olsun iyi hissettiren küçücük de olsa bir şey var mı? Müzik, yürüyüş, dizi, arkadaş… Nereden başlasak sana daha iyi gelir sence? 💕