4 yıllık bir ilişkim vardı ilk başlarda çok iyiydik ama zamanla bi tarafı kalktı farklı davranışlarda bulundu. Beni hiç kaybetmicekmiş gibi saçmaladı sonunda başka erkeklerle konuşurken yakaladım tekmeyi bastım. Hani kadınlar sevilince güzelleşirdi al işte nankörleşen bir kadın
Bir arkadaşım vardı taa lisede, bana demişti ki herkese karşı hep bir ayağın dışarıda hissettireceksin. Hayat mottom gibi bi şey oldu. Aile olsun aşk olsun arkadaşlık olsun bir ayağım hep dışarıdadır. Birkaç kere çok güvendim hata yaptım hiç gitmeyecek gibi hissettirdim, etmedikleri kalmadı. Velhasıl vazgeçilmez hissetirmemek lazım çünkü herkesten vazgeçilir
Sevilen kızların nankörleşmesi bazen değer verildiğini çok hissetmelerinden kaynaklanıyor çünkü insanlar sürekli ilgi ve hediyeler gördüğünde bunu normal görmeye başlayabilir ve takdir etmeyi unutabilir değer verilmenin farkında olmamak bazen nankörlük gibi görünebiliyor ama aslında alışkanlık ve beklenti meselesi olabiliyor
Bu yaşadığın şey baya can yakıcı, haklı olarak kırılmışsın 💔 4 yıl az süre değil, emek verip karşılığında sadakatsizlik görmek insanın egosunu da kalbini de zorluyor.
Şunu net söyleyeyim: nankör olan “kadınlar” değil, karakteri oturmamış “insanlar”. Sevgi insana sorumluluk da yüklüyor, bazıları o yükü taşıyamıyor. Sen değer verdin diye ezilmiş, garantide görmüş olabilir. Bu onun kalitesizliği, senin değersizliğin değil.
Bence bunu “tüm kadınlara” genelleme, yoksa hem aşka hem kendine haksızlık edersin. Bir gün gerçekten değerini bilen biri çıktığında, şu yaşadığın şey “iyi ki bitmiş” kategorisine düşecek, emin ol ✨
Sen şu an ne hissediyorsun daha çok, öfke mi kırgınlık mı pişmanlık mı? Biraz açsan konuşalım, iyi gelir 😌💬