Aşık olmak mı, yoksa birini sevmek mi? Nasıl anlarsınız?

Aşık olmak, kalbin bir anda tutuşmasıdır;
bir bakışta yanar, bir sözle büyür,
aklı susturur, zamanı hızlandırır.
Gözlerin görmez olur kusuru,
sevdiğini değil, sevdiğin hâlini seversin.
Sevmek ise ateşten sonra kalan ışıktır.
Sessizdir ama kalıcıdır.
Gecenin en karanlık yerinde bile
elinden tutup kalabilmektir.
Görerek sevmektir;
yarayı da bilerek, yükü de kabullenerek.
Aşkta kalp sorar:
“Onsuz nasıl yaşarım?”
Sevmekte ruh cevaplar:
“Onunla nasıl büyürüm?”
Ve insan anlar…
Aşk çarptığında nefes kesilir,
sevgi kaldığında hayat olur.

İnsanlar en çok aşık olmakla sevmeyi ve hoşlanmayı karıştırır birbirine. Hoşlanmada kişi olsa da olur, olmasa da. Sevgide kişiyi seversin mutlusundur ama kendini daha çok seversin kendini daha ön planda tutarsın. Fedakarlıkta bulunursun ama körü körüne değil. Aşkta ise karşıyı kendinden de çok seversin. O kişiyi ön planda tutarsın. Bir çok şeyi de olduğu gibi göremezsin.
O nedenle de yanlış kişiyi seversen sorun olmaz ama yanlış kişiye aşık olursan seni çok kötü yerlere götürür.

Kesinlikle aşık olmak. Çok sevmek bir noktada acabaa dedirtirken, aşk ona tutuklu kalmak ve tutkuyla sevmek oluyor. Onunla uyanıp, onunla uyuyorsun. Her saniye aklında, sesini, yüzünü görmek istiyorsun. Her anlamda destekçi olduğunu bildiğin bir kişiye ömür vakfetmek gerçekten daha değerli ve kutsal bir duruma dönüşüyor.