Özgüvenimi, mutluluğumu geri istiyorum. Ayrılık sürecini tam aşamıyorum ve devam edemiyorum. Tavsiyelere açığım?

Çok mutlu olduğum bir ilişki miydi bilmiyorum mutluydum ama ağladığım günlerde çoktu , kavgalar, tek bırakıldığım, yolda , mesajlarda vs... Toxic bir ilişkiydi. Küfürler yediğim, aşağılandığım emin olmamakla birlikte sanırım aldatıldığım. Neden devam ettin derseniz gün sonunda hep ben suçlu olup özür diliyor ayrılmayalım diyordum, sorunlu olan benim gibi. Hastasın , iyi değilsin tedavi ol deniliyordu ve aa evet ben sanırım suçluyum benden ayrılma diyordum. Özgüvenim günden güne gitti. Küfürler, takip ettikleri... çıkart dediğimde bir sürü bahane önüme sundu bende ayrılmaya cesareti olmayan biri olarak tamam dedim. Babaanem vefat ettiğinde ben şehir dışında ağlarken o kafelerdeydi pardon dedi yine affettim. Sınav günümde benimle gelecekti kavga ettik öncesi gün diye uyumayı tercih etti ağlayarak sınava girdim yine affettim ben kavga ettim ondan gelmemişti. Bir daha kimse benimle olmaz diye düşündüm, kimse sevmez.. beğenmez... Sporda şort giyince basit dedi takip ettiği kızların giydiklerinden almıştım oysa. En son anneme küfür etti.. Ayrıldıktan sonra yine görüştük konuştuk anneme küfür etti engelleştik. Mutluyum diyorum ama içten kırgınım, gün geçtikçe ne yaşadım diyorum. Herkes onu çok iyi sanıyor ama ben ne yaşadım diyorum. Deli olsam bu kadar şeyi kafamdan uyduramam dimi? Yeni insanlara daha kendimi açamazken o sevgili yapıyor... 1.5 yıl altında ezilirken ben hala 3 ay olmuş ayrılalı kendime gelemiyorum. Flörtleşmeyi geçin hesapları kapatıyorum. Güzel değilim diye mi? O kızlar gibi olamadım diiye mi? Kim neden sevsin beni, kim neden benle konuşsun ki? sanırım gerçekten o dışında kimse beni kabul etmicek gibi hissediyorum. süslenince bile aynaya bakıp bu ben değilim ki diyorum.. bu ben değilim...