Bu ilişkide en çok hatalı kim? Okur musunuz?

Birisiyle birbirimizden çok hoşlanmıştık. Bana aşık olduğunu söylüyordu, sürekli beni görmek istiyordu. Benimle ilgili her şeyi aklında tutuyordu. Ben yakında yurt dışına taşınacaktım, beni vazgeçirmeye çalıştı. Üstelik daha önce kısa bir süreliğine gazinoda çalışıyordum. Bunu sürekli kafaya takıyordu. Bana para vermeyi teklif etti ama kabul etmedim. Tanışmamıza sebep olan arkadaşı onun aklına girdi. Bizi ayırmaya çalıştı. Ona üzüleceğini, bana çok güvenmemesini, benim zaten eninde sonunda gideceğimi söylemiş. Beni de sürekli uyarıyordu "lütfen onu üzecek bir şey yapma" diye ve anlam veremiyordum. Çocuğun zaten ciddi bir kıskançlık problemi vardı. Sürekli bir şeyleri sorguluyordu. En sonunda türlü yalanlar söyleyerek beni terk etti. Yalanları da ortaya çıktı. Ama yine de birbirimizden kopamadık. Beni bırakması gerektiğini, kendine zarar verebileceğini söyledi. Ben yine de onu bırakmak istemedim. Sonra başka sebeplerden yine aramız bozuldu ve o dönemlerde onun bir yalanını daha öğrendim. Yaşıyla ilgili yalan söylemiş. 23 demişti, meğer bu sene 20 yaşına girecekmiş. Bunu öğrendiğimi ona söylediğimde başta inkar etti ama sonra diğer bildiklerimi de söyleyince inkar edemedi. "Sen kafanda bitirmişsin zaten, o yüzden inkar etmeyeceğim artık" dedi. Fakat sonra onunla hep alay etmeye başladım. Arkadaş grubumuzda onun bu durumuyla hep alay ettik. O benimle flört ettiğinde "kardeşim yaşındasın, yaşıtlarınla takıl, çocuk" gibi şeyler söyledim, masal kitabı fotoğrafı falan attım. Ama aramaktan da vazgeçemedim. Ona olan duygularımı da hep inkar ettim. "Çocuk diyorsun neden arıyorsun o zaman, amacın ne" diyordu. Ben de "öylesine, can sıkıntısından" diyordum. Sürekli yaşıyla ilgili espriler yaptım. Bir gün aramız bozuldu yine, başka bir sebepten tartıştık. Bir süre konuşmadık. Onu aklımdan çıkaramayınca fark ettim onu sevdiğimi. En sonunda dayanamayıp ona ulaştım. Yine bana agresif konuşuyordu. Neden hâlâ kendisini aradığımı sorguluyordu. Bir gün telefonda konuşurken ve o yine bana bu şekilde konuşurken arkadaşlarının sesini duydum arkadan, benimle ilgili bir şeyler söylüyorlardı. Ona "arkadaki sesler ne" dedim, o da "dışarıdayım, kalabalık, senlik bir şey yok" dedi. Ama birkaç kez kendi adını duydum, hatta birisi arkadan "bütün gün Aynur Aynur (benim adım)" dedi ve güldü. En sonunda bir tane arkadaşının sesi o kadar net geldi ki, artık inkar edemedi. "Evet bu defa senden bahsetti" dedi, "adımı nereden biliyor" dedim, "ben anlattım" dedi. Daha sonraki günlerde beni "seninle bir şey konuşacağım" diyip aradı. Artık bittiğini, arkadaşlıktan başka hiçbir şey olmayacağını, başkasıyla tanışacağını, beni unuttuğunu söyledi. Pişman olduğumu, her şeyi düzeltebileceğimi söyledim ama istemedi. Ben de arkadaş kalmayı kabul ettim. İstanbul'a taşındığını söylemişti. Ona ne zaman yazsam "arkadaşlarla takılıyoruz, bende kalmaya geldiler, alkol içiyoruz, avm'ye gittik geldik, club'a gittik, mekan çok canlıydı" gibi şeyler yazıyordu. Özellikle sıklıkla arkadaşlarıyla takıldığından, onun evinde kaldıklarından ve beraber alkol içtiklerinden bahsediyordu. Bizim aramızı açmaya çalışan ortak arkadaşımız bir gün bana onu aratmıştı. O da telefonda ortak arkadaşımıza sürekli "İstanbul'a gel, sana ortam göstereyim" falan dedi. Ortak arkadaşımız da "birisiyle tanışmış" diyip güldü. Sonrasında ise araştırdım yine ve öğrendim ki İstanbul'a falan taşınmamış, hepsi yalanmış. İstanbul olayı tamamen hikayeymiş. Sonrasında başka konulardan tartışmalar çıktı ve konuşmayı yine kestik. Sizce en çok kim hatalı?