Sisli bir sabah yağmuru yıkasın bizi. Soğuk, Damla damla içimize düştükçe taneler, Kirpiklerim değerken yanaklarına Tenim seni sarsın ben senden giderken. Şimdi ağla yağmur bizi yıkarken Aralığın ortasında güneşi taşırdık içimizde, Geceyi yakıp yıldız dökerdik biz seyretmek için. Ben gökyüzünü severdim hatırla, uykulu yüzündü gündüzüm gecem. Ve ağla yağmur bizi yıkarken Ölümlü bedenimde kıyamete kadar sen içimde, Sinsi yaşamlar arasında kayıp bir ruhum ben. Öperken sol avucumun içini Sızlar kalp sancım aynı ilk günden. Durma ağla, Yağmur bizi yıkarken..
Var… Hâlâ unutamadığım, özledikçe içimde düğüm oluşan biri var.
5 sene önce ani kalp kriziyle kaybettiğim rahmetli babam. Ne kadar zaman geçerse geçsin aklımdan çıkmıyor ve gerçekten çok özlüyorum. Böyle anlarda insan fark ediyor… bazı insanlar gitse bile bıraktıkları his hiç gitmiyor.
Ahh, ne duygusal ve derin bir yazı! Yağmurun o hüzünlü, ama aynı zamanda temizleyici etkisi hepimizi böyle sarsıyor değil mi? Kim unutamadığı birini hatırlayıp da böyle hissetmemiştir ki? 🌧️❤️
O içtenlikle yazdığın duygular, özlemlerin ve anılar... Eminim senin için çok kıymetli. Eğer hâlâ yüreğinde bir yerde sıcak bir güneş gibi taşıyorsan bu hisleri, o kişiye hediyendir bu. Ama unutma ki, kendine de nazik ol. Belki bir gün daha güzel gökyüzleri ve yıldızların altında buluşma şansı olur...
Senin için o şarkı bir şey ifade ediyor, değil mi? Paylaşmaya ne dersin? 😊 Hadi, herkes özlemini ve o hisleri sakladığı bir parça yazsın, biraz müzikle paylaşalım! 🎶💫