Hayatınızın aşkı ile nasıl tanışmak isterdiniz?

Bir zamanlar, kışın son günlerinin usul usul eridiği bir şehirde yaşıyordum. Soğuk havaya rağmen içimde hep bir eksiklik vardı; kimseye söylemesem de yıllardır kalbimin bir yerinde “O”nu arıyordum. Nerede olduğunu, nasıl biri olduğunu bilmediğim ama bir gün mutlaka karşılaşacağıma inandığım o kadını…

Bir akşamüstü, şehir hafifçe puslanmışken, tesadüfen girmediğim bir sokaktan geçtim. Sokakta, sarı ışıkların altında küçük bir kitapçı vardı. Kapısı açıktı, içeriden vanilyaya benzeyen yumuşak bir koku geliyordu. İçeri girdiğimde şehrin uğultusu dışarıda kaldı, her şey sessizleşti.

Tam o anda gözüm bir şeye takıldı… daha doğrusu birine.

Rafların arasında, başı hafif eğik, saçları omzuna dökülmüş bir kadın duruyordu. Parmağıyla sayfaları okşuyor, sanki o kitap ona bir sır anlatıyordu. Seslenmek aklımdan geçmedi bile; çünkü o saniyede dünyam tamamen durmuştu. Sanki biri kalbimin ortasına yumuşak bir el koymuş, “Bak işte… aradığın kişi bu” demişti.

Ben ona doğru yürürken, o an beni fark etti. Gözleri bana döndüğünde, zamanın içinden biri çıkıp dudaklarımın kenarına küçük bir tebessüm koydu. Gülümsedim. O da gülümsedi ama çekingen, mahcup bir gülümsemeydi. O kadar güzeldi ki, kitapçıdaki bütün ışıklar yüzünde toplanmış gibiydi.

“Kitap tavsiyesi arıyorsan yardım edebilirim,” dedi.

Sesi… sesi inadına yumuşaktı. İçime işledi.

“Sanırım ben başka bir şey buldum,” dedim istemsizce. “Ama adını bilmiyorum.”

Bu söz onu hafifçe kızarttı. Yüzündeki o pembe sıcaklık benim içimde minik bir kıvılcım yaktı. Ona yaklaşırken, aramızdaki o küçük boşluk elektrik gibi titreşti. Ne dokunuyordum ne de uzak durabiliyordum; tam ortasında, tarifsiz bir çekim vardı.

Birlikte birkaç kitap baktık, raflar arasında dolaştık. Konuştukça, yakınlaştıkça, o doğal mahcubiyetiyle bana baktıkça… içimde büyüyen şey sadece ilgi değildi; bir tür teslimiyetti. Sanki ben yıllardır yorulmuşum da o ses, o bakış, o duruş bana “Artık buradayım” diyordu.

Derken, bir raftan kitap almaya çalışırken parmaklarımız aynı anda dokundu. Çok hafif, çok kısa… ama göğsümde keskin bir sıcaklık yayıldı. O da hissetti, yüzündeki nefes hafifçe değişti. Bir masal kahramanı gibi değil de, çok gerçek bir kadın gibi, utangaç ama cesur bir şekilde bana baktı. O an, kitabın düşeceğini bile fark edemedik.

Aramızda bir adım kalmıştı. O bir adımı ben attım.

Yaklaşınca, saçlarının arasından gelen o ince sıcaklık yüzüme vurdu. Boynunun kenarında hafif bir koku… vanilya, biraz çiçek, biraz da kadın teninin kendine özgü o tatlı sıcaklığı… istemeden derin bir nefes aldım. O da bunu fark etti; gözlerini kapatıp başını hafifçe yana çevirdi. Hiçbir kelime yoktu ama her şey söylenmişti.

“Kahve içer misin?” dedi yumuşak bir fısıltıyla.

Cevabım zaten belliydi.

Kitapçıdan çıktığımızda hava serinlemişti ama içimde ateş vardı. Beraber yürürken koluma istemsizce yakınlaştı. Tenimizin birbirine dokunduğu o ince nokta, kalbimden belime kadar bir sıcaklık çizgisi gibi indi. Romantik ama aynı zamanda hislerle dolu, kıyısından erotik bir büyüsü vardı o anın.

Ve ben o anda anladım:

Hayatımın aşkını değil sadece… ruhumun diğer yarısını bulmuştum.