Sevdiklerimi hep kaybedicekmisim gibi hissediyorum?

Annemle iletişimim kötü. Babamla tatlı sert. Bugün bi arkadaşım annesiyle vakit geçirdiğini dolaştığını falan söyledi çok dokundu içime, biz annemle her an her dakika kavga gürültü içindeyiz bende annemle arkadaş gibi olmayı çok isterdim

O kadar imkansız bisey ki inan sana geldiği boyutu anlatamam. Dedign gibi bazen dengesiz çoğu zaman çocuk gibi resmen ben evde herkese annelik yapıyorum ama insan bazen diyor ki biri de bana annelik yapsın biri de beni anlasın. Beni sinir krizlerini sokup sonra bununla dalga geçiyor bana öyle şeyler söylüyor ki çok zoruma gidiyor küfürler ediyor artık bıktım kısacası tahammülüm bitti tükendi

İmkansız

Bazen diyorum ki saygılı olayım ne olursa olsun annem babam ama çok geri kafalılar bazen hava almaya bile çıkamıyorum

Yaşım 20 hala okuyorum bir gün eve annelik yapma görevim bitince üniversiteye gideceğim

Ders çalışamıyorum kafamı toplayamıyorum. Hani olur ya insan kendinde o potansiyeli görür ama bitmişsindir çalışsam hukuka kadar yolu var ama ben artık yolun sonunu görmek istiyorum yaşamak istemiyorum artik

İsyan etmek istemiyorum hep diyorum ki bu da benim sınavımdır. Ama insan bazen nefsine hakim olamıyor. Yani insanların kolaylıkla ulaşabildiği her şey için o kadar çok mücadele ettim ki artık sabrımın son demlerindeyim. İntihar etmeye korkuyorum, günahını kaldırabilecek cesaretim yok ama kafamda hep o tür senaryolar dönüyor

Öyle sanırım

Keşke kazansaydık

Vakti gelir mi bilmem içimdeki acı geçsin nasibini de istemem. O kadar herkese akıl verirdim artık aklımı kaçıracagim. Mutluluğumun pamuk ipliğine bağlı olmasından bu kadar hassas olmaktan bıktım

Benim kadar olamazsın ya gerçekten bu kadar güçsüz muydum bilmiyorum ama o kadar hassas bi kalbim var ki... keşke bende biraz tas kalpli olabilseydim

Düşenin halinden ancak düşen anlar. Gerçekten kimsenin bu durumda olmasını istemem

Neden? Anlatmak isterseniz dinlerim

Olur siz yazın benim Xper dusuk

İstek attim

Yolun başında yalnızlığı kabullenmek biraz ağır geliyor

Çaresizlik var ya çok başka bisey. Bunu kabullenince ne yaşadıklarını birine anlatasin geliyor ne de ağlamak istiyorsun çünkü ikisinin de ise yaramamasi insanı mahvediyor

Var ya keşke ciddi anlamda kaybolsam bi süre kimseyi görmek istemiyorum

Kim ki

Direkt karşıma "Maviş anne" şiiri çıktı. Agliycam resmen

Olur

Fena olmak istiyorum zaten. Son raddeye gelince anlayabiliyorum yoksa gün boyu göğsüme öküz oturmuş gibi geziyorum

*ağlayabiliyorum

Inan neyi anlatayım bilmiyorum ama her şeyin üst üste gelmesi insani buhrana sokuyor

Neden anlatsana

Haklısın hatirlatip da üzmek istemem seni