Ben hep mi kaybedeceğim aşk konusunda?

Sor bakalim istek atayım

İstek atmana gerek yok reis eyvallah. Buradan sorucam. Çok ciddi bir soru.

Bu kızların böyle erkeklere ilgi duyduğunu bilmene rağmen neden hala iyi kalmayı tercih ettin?

Sorgulama amacıyla sormuyorum. Merak ediyorum.

Yetiştirilme tarzından dolayı, aklım başıma geldiğinde iş işten çoktan gecmişti.

Diğer arkadaşların? Onlar da mı aynı sebepten dolayı iyi kalmayı tercih etti? Yoksa onlarınkisi tamamen kendi hür tercihi olup kızlara güvenmeyip yalnız kalmaya falan mı karar verdi?

Onlar da aynı aile yapısından, zaten aynı okul ve üniversite mezunuyuz ordan da anlayabiliyorum.

O zaman bu durum teknik olarak seni biraz kız meraklısı yapıyor reis. Açıkçası benziyoruz diye bir an ümitlenmiştim. 😒

Bende de 20 yaşımda olmama rağmen benzer bir olay var. Ama sizden tek bir farkım var. Kızlara güvenmiyorum, umursamıyorum, umursasam bile ilişki gözüyle bakmayıp sadece arkadaş gözüyle bakıyorum bazılarına. Bu konuda benziyoruz. Ancak bu, benim tamamen kendi tercihimdi, ailem tam anlamıyla kendi istedikleri birine dönüşmemi istemiş olmama rağmen ki dönüşmedim de. Çıkarcı biri olmak yerine iyi birisi olmayı tercih ettim.

Yine de sizin de tercihinizi anlamıyor da değilim hani. Sizin zevk algınız biraz daha farklıydı ama gerçek şu ki o tarz kızlar senin dediğin şeyler yapılmadıkça tavlanmıyor. Bunları yetiştiriliş tarzından dolayı yapmamış olman açıkçası ilgincime gitti. Ben de belki iyi yetiştirildim ama en azından benim dönüşme potansiyelim varken ben kendim istemedim. Pişman da değilim kararımdan. Bazen yalnızlık daha iyi geliyor.

O yüzden şunu söyleyeyim reis, gerçek aşk aslında iyi niyetli iki çiftin birbirini gerçek anlamda sevmesiyle gerçekleşebilecek bir durum. O tarz insanlardan bunu bekleyemezdin zaten. Baştan anlaman gerekirdi ki ben erkenden fark ettim bunu. Ona göre hareket ediyorum. Tek amacım zevk falan da değil. Ben daha çok "İstesem yaparım ama banane." kafasındayım. Böylesi daha rahat bana göre.

Yetiştirilme tarzını şöyle söyliyim. Konuşmayı aileden öğrenirsin, hatta belli bir yaşa kadar neredeyse hep taklit edersin cevreni. Sonra akıl başa gelir, başka hayatlarla kendi hayatını kıyasa girersin, farklı şeyler görürsün ama istesen de bazı şeyleri değiştiremezsin, bunu temeli atılmış bir bina gibi düşün, temeli atılmış bir binayı tamamiyle değiştiremezsin en fazla ic dekorasyonu değişir. Ya da ne bileyim boyası falan.

O binayı yıkmak demek tamamiyle kimliğinden ve kişiliğinden kopmak demek. Yeni bir karakter koymak ve kimlik oluşturmak da öyle birkac ay veye günde olmaz yıllar gecmesi gerek.

O süreci geçirdim. Kötü bir insana dönüşmek üzere olduğum anlar oldu ama ben istemedim. Gerçekten istemedim. Kendi tercihimdi böyle kalmak. İstemezdim asla. Çünkü onların diğerlerine haksızlık ettiği gibi ben de onlardan farksız ve herkese haksızlık eden birisi olmak istemiyordum. Bu benim hayat amacıma bile çok ters. Böyle olup o çıkarcı ailemi dinlemediğim için mutluyum.

Ben de ailemin yetiştirdiği şekli iyi bulduğum icin vaz gecmedim. Ama günümüzde sevilen tipler böyle değil bundan %100 eminim

Söylesene.

Sevilmek zorunda mıyız?

Bazen yalnız olmak iyidir. Seni anlayan insanlar zaten yoldaşın olduktan sonra bunun verdiği mutluluk sana yetiyor. Bunu yaşadığımdan biliyorum.

Bu dünyada hiçbir şey için zorunluluğun yok ki. Yalnızlık tercihse güzeldir. Beni anlayanlar da genelde benim gibi erkekler zaten onlar da sevilmek icin kendini bozduklarında kimse kalmıyor çevremde.

Sevilmek için asla kendimi bozmam. Bu gerçeğe ulaştığım gün bunu reddettim ben reis.

Tereddütsüz hem de.

Hayatım boyunca bunun uğruna rol yapıp mutsuz olacağıma, kendim olmayı tercih ederim ama mutlu olurum, hala kendi istediğim kişilikte kaldığım, hala iyi niyetli kaldığım için mutlu olurum. Ben zor yolu seçtim. Bundan memnunum.