Herkes niye "Yok 19 yaşındayım, yok 29 yaşındayım, bu yaşıma kadar sevgilimin olmaması anormal mi" falan diye soruyor?

Çok doğru düşünüyorsun ve söylüyorsun. Ben de 28 yaşındayım ve hayatımda hiçbir zaman sevgilim olmadı ve ben de insanların kendini sevgilisi olup olmamasına göre değerlendirmesi çok tuhaf bir şey olduğunu düşünüyorum. Sevmek de sevilmek de zorla olmaz, zamanı vardır. Bence esas mesele, doğru insan gelene kadar kendini geliştirebilmek. Çünkü doğru kişi geldiğinde, onun karşısına sağlam bir karakterle çıkmak çok daha kıymetli.

Zaten ilişki dediğin şey ‘millete göstermek’ için değil, iki insanın gerçekten birbirine değer vermesiyle anlam kazanır. Bu yüzden sevgilisi olmamış olmak bir eksiklik değil; aksine insanların kendilerini koruması, yeri gelince sabretmesi bence güçlü bir duruş. Her şeyin bir vakti var, yeter ki insan kendi iç dünyasını temiz tutsun.

Bu kadar takılmaların bir nedeni de aslında yalnız kalmayı becerememeleri. Birçok kişi kendiyle baş başa kalınca huzur değil, kaygı hissediyor. Sessizliğe tahammül edemediği için sürekli bir ilişki, ilgi veya onay arayışına giriyor. Toplumun beklentileri de "Sevgilin yoksa eksiksin" gibi saçma bir algılar üzerinde besliyor.

Ama aslında en sağlıklı ilişkiler, yalnız kalabilmeyi başaran insanların kurduğu ilişkiler. Çünkü kendini tamamlamak için değil, paylaşmak için biriyle oluyorsun. Yalnızlıktan kaçmak için ilişkiye girmek ise hem kişiye yük hem de karşı tarafa haksızlık.

Millet kendi özgürlüğünden yoksun artık. Herkes birileri olmak derdinde olduğu için normal karşılanıyor. Mesela Arkadaş arkadaşı kıskanıyor, evlenen evleneni kıskanıyor, kardeş kardeşi kıskanıyor. Say say bitmez de işte millet kendi olmayı yitirince ortada dönme dolap gibi dönüyor. Konfor alanından çıkmadan bir şeyler olmasını bekleyen hatta zengin olmayı dileyen bile oluyor ki trajikomedi durum. 😀

Kısaca hepsini al birini vur ötekine işte böylelerini.

Kafana uyan biri yoksa zorlamanın anlamıda yok.