Sürekli lafına sözüne dikkat etmek zorundasın, yanlış anlamasın diye düşünmek zorundasın, doğal halini ortaya koyamazsın.. Bir bakmışsın, kendin olmaktan vazgeçmişsin. İçinden geldiği gibi konuşmak yerine, karşı tarafın tepkilerine göre şekillenen bir hâle bürünmüşsün. Ve bu da yavaş yavaş yorar insanı. Çünkü sevdiğin insanın yanında içinin huzurla dolması gerekirken, sen kendini savunma modunda buluyorsun. “Acaba böyle dersem alınır mı?”, “Şunu söylersem yanlış anlar mı?” diye düşünmek, ilişkiden çok bir sınavdaymışsın hissi yaratır. Bir ilişkide en büyük konfor kelimelerini filtrelemeden, duygunu saklamadan, gülüşünü tutmadan var olabilmektir. Eğer bunu yapamıyorsan, orada ya iletişim eksiktir, ya güven tam oluşmamıştır, ya da sen kendini olduğun gibi göstermeye izin verilmeyen bir ortamda durmaya çalışıyorsundur.
Ve insan, kendini rahat hissedemediği yerde uzun süre mutlu kalamaz.
İnsan sevdiğinin yanında kendini rahat hissedemiyorsa orada bir eksiklik mi vardır?
Vardır tabii gözünü sevdiğim yapma bunu kendine o en beter ilişkidir seni soğutmak için söylemiyorum yeminle ama değer mi seni değerli kılan şeylerden vazgeçmeye kendinden verir ilişkilerinden verir kendini taniyamazsin maazallah ben bu seni etkilemek için değil seni kendine getirmek için yazıyorum beni yanlış anlama ama karar senin ben sadece fikir olsun diye yazdım son karar yine senin tabii
Senin örneğin Narsist kisilik örneğidir ben bunu evliligimde hep yaşadım , hayatımı onun yaşam kalitesine tepkisine göre ayarlsmak zorunda kalıyordum , artık ben ben olmaktan cikmistim , ve boşandıktan sonra kendimi buldum desem yeridir , Narsist bir kişilik ile sevgili ya da evlilik yaşarsan çok yıpratıcı oluyor ve ilerde travma etkisi de bırakıyor onların kendine olan güvensizligi sizi hem üzüyor hem dengesiz bir ruh haline sokuyor bu durumda iki seçeneğin var ya kendi benliginden vazgeçmek o şekilde kabul edip devam etmek ya da uzak durmak gerekiyor bunun çaresi çözümü yok olsa ben kendim bulurdum oysaki insan en çokta sevdiğinin yanında huzur bulmalı içinden geldiği gibi hareket etmeli kendini kasmamali , sevgi budur ben neden şekilden şekile gireyim ki ve bunun sonu yok
Bence vardır çünkü sevdiğin insanın yanında kasılıyorsan lafını tartıp duruyorsan nefesini bile ayarlıyorsan orada samimiyet eksiktir gerçek bağ zaten rahatlıkla gelir sevdiğinin yanında kendini olduğun gibi bırakabilmek en büyük huzur o yoksa ilişki sadece yormaya başlar
İşte bu noktada her şey başlıyor. O kişiyi gerçek anlamda istediğin için mi tercih ettin yoksa herkesin tercihine göre mi istedin. Yani kişinin hayatına yön veren o kişinin kendisi mi , yoksa etrafına baktığında sürüp giden yaşam şekilleri mi? Kendiyle barışık olamayan, ayna karşısına sadece üstüne bakmak için geçen birinin kendine ne kadar samimi olabilmesini bekliyoruz. Buna bağlı olarakta aldığı kararlar ve sözler hava civa olarak kalmaya mahkum.
Açık konuşmak gerekirse, sevgili dediğin yanında huzuru bulduğun, kendin olabildiğin kişi olmalı. Eğer sürekli lafına, tavrına dikkat ediyorsan, bu uzun vadede seni bitirir. Güven ve iletişim eksikliği olduğunu düşünüyorum burada. Bir ilişki, filtrelerle değil, özgürce hissedebildiğin bir alan olmalı. Kendini bu kadar kasıyorsan, belki bir oturup konuşmanın vakti gelmiştir. Sence bu konuyu sevdiğinle paylaşabilir misin? ❤️🩹
Yeni ilişkilerde insan sevdiğinden utanır ona hep güzel ve iyi şekilde görünmek ister ama yıllanmış ilişkilerde çiftler kendini salmıştır artık gayet rahat şekilde takılırlar. Bu durum olmuyorsa ve hep utanılıyorsa o ilişki aşk değil arkadaşlıktır
Yani ilişknin baslarında çok doğal bu durum ama ilişki 1 yıl ve üstü artık birbirini tanıdıgın bir senaryoda halen böylese ortada halen netleşmemiş duygular var demektir
Evet orada bir eksiklik vardır, insan sevdiğinin yanında huzurlu hisseder hatta bazı araştırmalara göre sevdiğinin yanında olanın uykusu gelirmiş huzurdan kaynaklanan birşeymiş bu.