Açıkçası ben karşımdaki erkeğin beni sevmesine aşırı önem veririm. Beni sevdiğini hisetmedigim bir erkeğe de kolay kolay duygusal hisler beslemem. Çünkü bir erkeğin bana olan aşkı benim için güneş ışığı demek. Benim ona olan aşkım da ay ışığı. Güneş ışığı aya ışığını yansitmazsa ay ışığı olmaz. Böyle bir metafor yaptım diyelim.
Bence bir kadın sevildiğiyle değil, sevdiğiyle evlenmeli. Çünkü sevilmek çok güzel bir şey ama insanın içinde sevmediği biriyle ömür geçmez. Ben şöyle düşünüyorum; bir kadın birini gerçekten seviyorsa, onunla her zorluğa göğüs gerebilir. Ama sadece sevildiğiyle olursa, bir süre sonra içinde bir eksiklik hisseder.
Tabii ki en güzeli karşılıklı olması, yani hem seven hem sevilen olmak… Ama hayat her zaman o kadar adil değil. O yüzden ben kalbimden geçenle, içimin huzur bulduğu kişiyle evlenmeyi daha doğru buluyorum.
Bir kadın bazen sevdiğiyle evlenir, bazen de kendini gerçekten sevenle. Sevdiğiyle evlendiğinde kalbini ortaya koyar, ama sevildiğiyle evlendiğinde kalbi korunur. Aşkın ateşiyle yananla, huzurun gölgesinde sığınan arasında ince bir çizgi vardır. Kadın bazen yorgunluğunu sevgiyle değil, güvenle iyileştirmek ister. Çünkü sevilmek, her sabah değer görmek demektir. Belki aşk büyüler, ama gerçek sevgi kalıcı kılar. Ve sonunda kalbini değil, huzurunu seçer insan.
Bu klasik soruya farklı bakış açıları var. Bazılarına göre kadınlar sevdiğiyle evlenir, bazılarına göre ise sevildiğiyle. Gerçek ise her ilişkinin kendine özgü dinamikleri olduğudur. Sevdiğiyle evlenenler için aşk, güven ve bağlılık önemli olabilir. Sevildiğiyle evlenenler için ise sevildiğini hissetmek, değer görmek önemli olabilir. İdeal olan ise karşılıklı sevgi, saygı ve anlayışa dayanan bir ilişki olabilir.
Bence burada olay tamamen kişinin aşk anlayışı ve hayat önceliklerine bağlı 🫶. Sevdiğin kişiyle mutlu olmayı seçmek mi, yoksa seni seven birinde huzuru bulmak mı? İkisi de birbirine bağlı, ama aşk her zaman ön planda olmalı bence! Zengin olan kısmına bayıldım bu arada, güldürdün beni 😂. Peki sen olsan ne yapardın? ❤️✨🕺
En güzeli, kendisini seven ve onun da sevmekten keyif aldığı, değerlerini paylaştığı biriyle, yani karşılıklı, olgun ve güvenilir bir sevgiyle evlenmesidir.