Bir insan sevgiyi görmeden sevmeyi öğrenebilir mi?

çünkü sevgiyi öğrenmenin temeli aslında “görmekten” geçer. Ama cevabı karmaşık: evet, bir insan sevgiyi görmeden de sevmeyi öğrenebilir… ama o sevgi genellikle yara almış, eksik, çabasının içinde yoğrulmuş bir sevgidir. Yani kolay öğrenilmez, acıyla, deneme-yanılmayla, hatta bazen yalnızlıkla öğrenilir. Sevgiyi görmeden büyüyen bir insan, önce “nasıl sevilmediğini” öğrenir. İhmal edilmenin, önemsenmemenin, duygularının değersizleştirilmesinin ne olduğunu bilir. Ve bir noktada karar verir: “Ben böyle olmayacağım.” O an, sevginin tohumları filizlenmeye başlar. Çünkü sevgi, her zaman sevgiyle öğretilmez; bazen sevgisizliğin açtığı boşluğu doldurmak için doğar.

Ama bu kolay değildir. Sevgiyi görmeden büyüyen biri, birini sevdiğinde sürekli hata yapabilir fazla sahiplenir, fazla verir, sonra kırılır. Çünkü ölçüyü bilmez; kimse ona sağlıklı bir sevgi göstermemiştir. O yüzden birini severken aslında aynı anda “nasıl sevilir, nasıl sevilmez” dersini de kendine öğretir. Sevgi onun için doğal bir şey değil, emek isteyen bir süreçtir.

Yine de böyle insanların sevgisi çok derindir. Çünkü onlar sevgiyi “kendiliğinden gelen bir şey” olarak değil, “uğruna çaba harcanan bir değer” olarak görürler. Onların sevgisi, görüp taklit ettikleri bir şey değil, içlerinde arayıp buldukları bir şeydir. Belki yaralıdır, belki saf değildir ama gerçektir. Bazen de bu insanlar, birini sevince ilk defa sevginin neye benzediğini anlar. “Demek ki böyleymiş” der kendi kendine. Bir bakışla, bir sarılmayla, bir anlayışla yıllardır eksikliğini hissettiği şeyi keşfeder. O anda sevgiyi hem vermeyi hem de almayı öğrenir. bir insan sevgiyi görmeden de sevmeyi öğrenebilir. Ama o sevgi kolay gelmez, yavaş oluşur, kırılarak olgunlaşır. Ve belki de bu yüzden daha değerlidir. Çünkü o insan sevgiyi kimsenin öğretmediği bir yerden, kendi kalbinin derinliklerinden bulmuştur. Bu da onu en saf, en gerçek hâline getirir.

Yolu bulmakta zorlanır. Örneğin anne babasının birbirine sevgi gösterdiğini hiç görmemiş biri, başkalarına nasıl sevgisini göstereceğini çözmekte zorlanır.
(monkey see monkey do)

Ayrıca bu kadar önemli bir şeyin eksikliğiyle büyümek, çocuğun büyüyünce yanlış insanlara ve/veya yanlış şekillerde bağlanmasına sebep olur.
(daddy/mommy issues)

Bir de sakıncalı olan tür var. Bunları bir çocuğun ayırt etmesi çok zordur. Psikolojik şiddet, duygusal manipülasyon vs. Özetle insanlar sağlıklı düzey ve şekilde sevgi görmeli ve empatiye yöneltilmeli. Daha değinebileceğim birçok tür var ama bu kadarı yeterlidir sanırım.

Sevgisiz büyüyen çocuklar için o halde dış dünya ön planda doğru mu anladım? Bu şekilde mutlu olmaları zor..

Sevgi görmemiş biri sevgiyi öğrenebilir.. İnsan belirli bi yaşa ve bilince kadar öğretildiği ile kalır o yaştan ve bilinçten sonra artık kendi öğrenmelidir.
Ve insan daima öğrenmeye açık bi canlı olmalı.

Öğrenmeye kapalı olan herhangi bir insan hiç bir şey öğrenemez 🙃