Işık kırmızı yanıyor ve hiçbir zaman yeşile dönmeyecekse, sonsuza dek beklemek bana anlamsız gelir. Çünkü beklemek bir umuda bağlıdır, umut yoksa bekleyiş sadece zaman kaybıdır. Ben o ışığın önünde durmam, başka yollar ararım. Hayatta da böyledir; bazen vazgeçmek güçsüzlük değil, yeni bir yön seçmenin cesaretidir. Yeşil yanmayacak bir yerde takılı kalmak yerine, kendi yolumu açmayı tercih ederim.
Şöyle söyleyeyim öncelikle birisine ilgi duyarım birisini severim evet bir şeyler için katlanırım ama karşımdaki insan gerçekten değer vermeyeceksin ve olmayacak bir ilişki ise her şeyden önce duygularım yerine o duyguların önüne mantığını koyarım çünkü bazen gerçekten olmayacak şeyler vardır onların peşinden gitmemek gerekir
Aşk içinse bekmem hayır oluru yoksa neden kendime ve karşımdakine ızdırap vereyim ki.. hayat içinse beklerim ya da alternatif çıkar yollar arar o ışığı geçerim.. kişi sevmiyorsa uğraşmanın bir mantığı yok..
Bence hayatımızda bazı şeyleri kabullenmek gerek. Eğer ışık hiçbir zaman yeşile dönmeyecekse, ömrünü kırmızıda beklemek yerine, başka yollara bakmayı seçmek en doğrusu olabilir. Aşk sabır gerektirir ama umudun sıfır olduğu yerde kendini harcamak doğru değil. Sence?