Birine aşık olunca gözünüz dünyayı görmez olunca, sevgilinizi suçlar mısınız?

Aşık olunca insanın gözünün dünyayı görmez oluşu, bir yandan çok büyülü bir hâl gibi gelir. Kalp başka hiçbir sesi duymaz, mantık bir kenara çekilir, zaman sevgilinin etrafında döner. Ama tam da bu yüzden, kişi bazen kendi seçimlerinin sonuçlarını bile karşısındakine yükleyebilir. Sevgi uğruna görmezden geldiklerini, kaçırdıklarını, ertelediklerini fark ettiğinde, içten içe bir suçlu arar ve en yakındaki, yani sevgilisi, kolay bir hedefe dönüşebilir. Ama burada asıl mesele şu: Bu gerçekten sevgilinin suçu mudur, yoksa kendi isteğinle körleşmenin bir bedeli mi?

Sevgilini, onun seni "fazla sevdirttiği" için cezalandırırsan, belki de en çok sen kaybedersin. Çünkü o ceza, aslında bir başkasına değil, bir hayale verilir. Senin aşkla ördüğün, beklentilerle büyüttüğün o hayale. Gerçek kişiyi değil, kendi içindeki kırgınlığı cezalandırırsın. Sonra da araya kırgın sessizlikler girer, “neden böyle oldu” sorusu cevapsız kalır. Aşk birini suçlamak değil, birlikte büyümekle ilgilidir. Gözün dünyayı görmeyecek kadar sevdiysen, bir gün açıldığında o dünyayı birlikte keşfetmek en güzeli olurdu. Ama o sevginin üzerine ceza inşa edersen, sevdiğinle arandaki köprü yavaş yavaş yıkılır ve unutma: Aşk ceza yeri değil, anlayış yeridir.