Ben başkaları gibi kindar değilim. Hiç kimsenin arkasından nefret söylemlerinde bulunmamaya gayret ediyorum. En fazla ağzımdan basit bir kaç şey çıkar anlık. Maksimum içimde bu kadar kötülük beslerim. O da geçici olur.
İlişkiler başlayıp bitebilir. Bu insan yaşamı ile doğru orantılı ve doğaya uygun. Nasıl ki insanlar doğar, yaşar ve ölürse, ilişkilerde başlayıp ölebilir.
Sebep aldatılmak değil ise, eski sevgiliye kin gütmenin manası yok. Ne olursa olsun bir şeyler yaşanmıştır. İyi veya kötü birbirimize çok şey katmış olabiliriz. Birbirimizden derslerde çıkarmış olabiliriz.
Biri ile birlikte olmuşsak demek ki nasibimizde o zamanın şartlarında bu olmuştur demeliyiz. Sebep ve sonuç ilişkisi olarak bakmalıyız.
Pişmanlıklar, öfkeler, kinler, nefretler vb saçmalıkları içimizde barındırmamalıyız. Çünkü hayat devam ediyor ve önümüze bakmaya gayretimiz olmalı. Bizi iyi yapan şey iyi düşüncelerimizdir. Kötü yapan ise kötü düşüncelerimiz.
Geçmişe saygı duymayı, önümüze bakmayı bilmeli ve hayatımızda olana / olacak olana da saygı duymayı bilmeliyiz.
Kısaca kendimize yakıştırdığımız kadarı ile hayatımıza devam etmeliyiz.
Evet oldu ya 2019da başladı 2020de bitti ama öyle şiddetli geçti ki gece yarısı herkes ağlamamı duyardı. Annem babamla namaz kılardık namaz esnasında hüngür hüngür ağlardım. Bırakmamak için 40 takla atmıştım acısını da 3 yıl boyunca çektim. 2023te doğru aşkı buldum evlilik teklifi aldım şu an mutluyum çok şükür. Geçmişte yaşadıklarımız bugünümüzü şekillendiriyor
Kesinlikle oldu! İnsan bazı ilişkilerde tam anlamıyla gözünü kapatıyor, her şeyi tolere ediyor ama sonra bir uyanıyorsun ki, “Ya bu ben değilim, hayatımın iplerini sen kime bırakmışsın?” diyorsun. O farkındalık aslında bir hediyeymiş gibi geliyor sonra. Peki ya senin böyle “Oh iyi ki bitmiş!” dediğin bir hikayen var mı? 👀✨