Sevildiğinizi hissetmeden de sevmeye devam edebilir misiniz?

Birini sevmek, bazen sessiz bir çığlık atmaktır. Bağırırsın ama kimse duymaz. Herkes seni gülümserken görür, ama içinde nasıl bir savaş verdiğini kimse bilmez. Sen, onun varlığını bir mucize gibi taşırken, o seni bir ayrıntı olarak görür. İşte en büyük acı da burada başlar Sen onun her şeyine şahit olurken, o senin varlığından bile habersiz gibi yaşar.

Onun mutluluğunu uzaktan izlemek zorunda kalırsın. Gülüşünü ezberlersin ama senin için hiç gülmeyeceğini bilirsin. Sesini duymak için sebepler ararsın ama o seni hiç aramaz. Günün birinde sana döneceğini hayal edersin ama sen onun aklına bile gelmezsin. Zaman geçtikçe, bu gerçeği kabullenmek zorunda kalırsın Bazı insanlar, ne kadar sevsen de sana ait olmazlar. Ve en kötüsü, bir gün artık sevemeyecek hale gelirsin. Yüreğin yorulur, umutların tükenir, hislerin solmaya başlar. Ama ne kadar bitmiş olsan da, içinde bir şey hep eksik kalır. Çünkü sevilmeden sevmenin bıraktığı yara, hiçbir zaman tam olarak kapanmaz. Sen yoluna devam edersin, ama o hep bir şekilde içinde kalır. Bir şarkıda, bir kokuda, bir sokak tabelasında… Unutmazsın, sadece alışırsın.

Karşılıklı birbirini sevip de birlikte olan insanlar ne kadar şanslı. Sevilmeden sevmek çok acı bence. Ben devam edemezdim. Sonuçta ruhlar aleminde yaşamıyoruz.🥺🥲

Bazen karşılıksız sevgi değil midir bizi yiyip bitiren... Tek taraflı severiz karşımızdakini... O bizi sevmese bile biz onu o kadar çok severiz ki bazen gözümüz kör olur kendimizi ne derece bir değersizliğe soktuğumuzu fark etmeyiz... Biz sevsek de, çabalasak da bir şeyler için karşımızdakinden hiç bir karşılık alamayız maalesef... Bu da bizi sevildiğimizi hissetmediğimiz ve tek taraflı sevdiğimiz bir duruma sokar...
Bazense seviliriz ancak sevgi oranları farklıdır hayattaki... Sen sevgili eş olarak seversin bağlanırsın, oysa seni sadece arkadaş veya sıradan sokaktaki uzak biri olarak görür sever...