İlişkilerde fedakârlığın sınırı olmalı mı?

Evet, ilişkilerde fedakârlığın bir sınırı olmalı. Çünkü sevgi adına yapılan her şey, eğer sadece tek taraflıysa ve kişiyi kendi benliğinden uzaklaştırıyorsa, bu artık fedakârlık değil, özveri adı altında kendini tüketmektir. Bir ilişkide elbette ki iki taraf da zaman zaman kendi konfor alanından çıkar, karşısındakini düşünür, onun mutluluğu için bir şeylerden vazgeçer. Bu, sağlıklı bir bağın doğal bir parçasıdır. Ama bu denge bozulduğunda, bir taraf sürekli verirken diğer taraf hep alan konumundaysa, zamanla bu durum ilişkideki sevgiyi yorar ve yıpratır. Fedakârlığın sınırı, kişinin kendi sınırıdır aslında. Kendi değerlerini, ihtiyaçlarını, hayallerini yok sayacak kadar ileri gitmemelidir. Sevgi, kendinden vazgeçmek değil; hem kendini hem karşındakini yaşatabilmektir. Unutulmamalı ki, bir ilişkide “ben” tamamen silinirse, “biz” de sağlıklı bir şekilde var olamaz. Fedakârlık, karşılıklıysa kıymetlidir. Tek taraflıysa, er ya da geç içinde bir kırgınlığa dönüşür. Bu yüzden ilişkilerde fedakârlık olmalı ama kişinin ruhuna, benliğine zarar vermeyecek bir yerde durmalı. Sevgiyle yapılan her şey değerli ama sevgi, kendini yok etme pahasına yapılacak bir şey değildir.

Fedakarlık dediğiniz olgu 2 kişinin karşılıklı emek ve çaba göstermesidir tek kişinin yaptığı olay fedakarlık olmaz belli bir zaman sonra siz sürekli yapmaya başlarsanız karşınızdaki insan bu durumu kullanmaya başlar ve bu durumda insan belli bir zaman sonra kullanıldığını fark eder o yüzden fedakarlık tek taraflı olmaz

Evet fedakarlığın sınırı olmalıdır. yoksa siz bir insan için ölürken o başkasını sevebilir ya da yarın terk edebilir. her zaman için hak ettikleri kadar fedakarlık yapılmalıdır.