Sonu olmayan bir iliskiden ciktim? Beni terketti? Kendimi nasil toparlarim?

Bir ilişki bittiğinde, insanın içi darmadağın olur. Sanki hayatının belli bir parçası elinden çekilip alınmış gibi… İçinde bir boşluk kalır. Hele terk edilmek, insana hem “yetmedim mi?” diye düşündürür, hem de çok kırar. Bu kırgınlıkla aynı anda hem özlem, hem öfke, hem umut, hem çaresizlik yaşaman çok insani bir şey. Kendini toparlamak dediğimiz şey aslında bir anda “hemen iyileşmek” değil. Önce, o acıyı kabul etmekten başlıyor. “Evet, canım yanıyor. Evet, o gitti. Evet, şu an yalnızım” diyebilmek, iyileşmenin ilk adımı. Çünkü acını bastırmaya çalıştığında, o içten içe büyür. Sonra yavaş yavaş şunu fark ediyorsun Hayat sadece ondan ibaret değildi. Senin bir çocukluğun, bir kahkahan, bir hayalin, bir sevdiğin kahve kokusu var. O gitmiş olsa da, senin içindeki güzellikler hâlâ burada. Onları yeniden hatırlaman biraz zaman alacak, ama mümkün. Dönüp dönmeyeceğini düşünmen de çok normal… Çünkü kalbin hâlâ orada. Ama şunu bil Asıl mesele onun gelip gelmemesi değil. Asıl mesele senin kendine yeniden tutunman. Sen kendini toparladıkça, “o olsa da olur, olmasa da ben varım” diyebileceksin. Kendini toparlamak aslında kendine yeniden sarılmak gibi. Önce biraz kırık dökük oluyorsun, ama zamanla toparlanıyor, kendini onarıyorsun. Şöyle düşünebilirsin Kalbin şu an paramparça bir oda gibi… Ama yavaş yavaş camını açacaksın, havalandıracaksın, süpüreceksin, yeni eşyalar koyacaksın. Bir gün o odada yine huzurla oturabileceksin.

Asla düşünme anma konuşma

Sürekli yeni aktivite bul, beyni yormaca

Beyin yoruldukça yavaş yavaş sönecek silinecek

Ara ara minik tsunamiler önemsiz

ASLA kendinle başbaşa kalma, kendini dinleme

Geçmiş olsun tezinden