Kadınların sevmemeye başlaması"ölüm" gibi midir?

İlişki başlar ve biter nihayetinde bir ömrü vardır. Lakin severken, bir anda çekip gitmesi her iki taraf içinde yıkımdır. Kadın kendisini bu yıkımdan kısa bir süre sonra toparlar, çünkü aslında çoktan gitmiş ya da gitmeyi kafasına koymuştur. İçinde biriktirdiği hayal kırıklıkları, duygusal ihtiyaçlarının karşılanamaması, anlaşılamamanın haykırışlarıyla aslında çok kez tartışarak, kavga ederek gideceğinin sinyallerini vermiştir. Yalnızlığı hissettiği vakit, duygusal anlamda ruhu okşanılmadığında, güveni kırıldığında, ilişkiyi tek taraflı toparlamaya çalıştığını anladığı vakit gitmiştir zaten. Erkekler genelde gittikten sonra bazı şeyleri süzgeçten geçirir. Çünkü kadınlar gibi detaylı bir şema analizi yoktur.

Ben bir kadının sevmemeye başlamasını gürültülü bir ölümden çok, yavaş çekim bir vedaya benzetirim; kalp önce susar, sonra düzenli aralıklarla geri çekilir ve bir sabah aynı cümleler artık eskisi kadar ısıtmamaya başlar. Büyük patlama yoktur, küçük özenler söner, önem verme biçimi nötrleşir, bir zamanlar kavga etmeye değer görülen şeyler bile umursanmaz olur. Bu, sevginin tamamen yok olması değil; güvenin, hayal kırıklıkları ve yalnız bırakılmış hislerin altında ezilip şekil değiştirmesidir. Ben bu anı kederle değil, saygıyla okumayı seçerim; zorlamayı bırakır, teşekkürümü eder, payımıza düşeni üstlenir ve kalbimi onaracak sessizliğe izin veririm. Çünkü gerçek bitiş, bağırarak değil, netlikle ve vedayı onurlandıran bir olgunlukla tamamlandığında içimizde yeni bir yaşama alanı açılır.