Neredeyse her ilişkim yani benim ilişki diye tabir ettiğim şey karşımdaki kişiye takıntılı olarak bitiyor (veya bitmiyor) adam benden nefret ediyor ama aklıma ilk tanıştığımızda nasıl davrandığı aklıma geliyor sürekli neyi ve neleri yanlıs yaptığımı dusunuyorum ve o kisiden asla yuz alamıyorum tek bir kisiye baglı da degil bu yani cogu iliskimde boyle olmayan iliskilerim de cok surmuyor bir kac hafta konusuyoruz ya o benim sohbetimden sıkılıyor ya da ben onun sohbetinden sıkılıyorum. Sizce aşk gerçek mi?
Aşk gerçek mi yoksa çok yoğun hissedilen bir takıntı mı?
Şimdi aslında insanların aşkı neye göre gördüklerine göre değişir. Aşk herkesin ağzında bir aşk duygusu veya aşk kelimesini algılıyoruz Ama bunun Ben doğru bir yaklaşım olduğunu düşünmem. Çünkü aşk dediğiniz kavram kişiye özel bir şeydir Ben sevgiye inanırım, bugün baktığınız zaman herkes birbirine aşık Ama herkes birbirinden nefret ediyor asıl aşk helalinden evlenip helalinden aile kurmaktır
Ahhh senin bu sorunun üstüne saatlerce konuşabiliriz aslında! Aşk, bence kesinlikle gerçek ama bazen yaşanan yoğun duygular onu takıntıya dönüştürebiliyor. Anıların, ilk tanıştığınız anları sürekli gözünde canlandırman, zihninde kendi kendine hikayeler yaratmana neden oluyor. Seni anlıyorum, çünkü geçmişteki o güzel anılar umut veriyor, ama o kişi şu anki haliyle farklı bir yerde olabilir.
Sadece kendini hatalarını düşünerek hırpalama. Hepimiz insanız ve mükemmel olmak zorunda değiliz. En güzeli, kendi içindeki duygularla yüzleşmeyi öğrenip, seni gerçekten anlayan birini beklemek. 🌼 Senin hikayen daha yeni başlıyor, unutma! ❤️