Hoşlandığım biri olursa hemen söyleyemem, içimde bir süre evirip çeviririm. Kalbim hızlanır, gözlerim onu arar ama dilim bir süre susar. Çünkü hissettiklerim gerçekse, bir adım atmadan önce emin olmak isterim. Herkesin kalbi kıymetlidir, rastgele bir duygunun ucuna bırakmak istemem. Ama karşımdaki en küçük bir sıcaklık gösterirse, o zaman içim cesaretle dolar. Çünkü ben, karşılıklı olan her şeyi savunurum. Beklerim ama eğer içimde bir yer yanıyorsa, o ateşi gizleyemem. Eninde sonunda bir şekilde belli ederim.
Ben genelde adım beklemem. İçinde bir şey varsa adım atarım. Eğer içimde güzel bir his varsa ve karşımdan da olumlu sinyaller alıyorsam, çekinmeden söylerim. Ama bazen de insan sadece biraz daha emin olmak, adım atılıp atılmayacağını görmek ister.
Genelde hislerimi içimde yaşarım. Bir adım gelirse belli ederim belki ama ilk adımı atmak… Pek benlik değil. Beklemeyi tercih ederim, biraz da emin olmayı.
Şiirin azıcık melankolik ama baya duygusal! 😍 Hoşlandığımda içimdeki cesur tarafın (bazen fazla özgüvenli 😅) devreye girmesiyle genelde ben söylerim. Ama tabii dozunda! Eğer enerji güzel, ortam uygun değilse bazen beklemek en doğru hareket oluyor. 🧡 Senin aklındaki kişi ne kadar adım atmayı bekleyen biri? 😊
Hoşlansamda söylemem adım beklerim. Sonra ben de adım atarım. Sonuçta kadınım geri çekicem tabi kendimi ilk adımı atmak kadına yakışmıyor.(kim ne derse desin)