En son ne zaman birine “özledim” demek istediniz ama gururunuz izin vermedi? Yazsaydınız belki konuşacaktınız, yazmadınız şimdi anılarla kavga ediyorsunuz… E hadi anlatın da içimiz burkulsun birlikte. 😅
Bazen her şey aynı gibi… Gün yine aynı yerden doğuyor, sokaklar aynı, saatler geçiyor. Ama içinde bir şey eksik kalıyor. O eksik olan sen misin, yoksa seninle birlikte ben miyim bilmiyorum. Sesini duymadan geçen her gün biraz daha içime doğru susuyorum. Birinin yokluğuyla bu kadar dolu olunabileceğini, seni özleyince öğrendim. Ne zaman, ne söylesem bilmiyorum; ama bilmeni istiyorum: Özledim. Görünce geçer sandım, bekleyince diner sandım. Ama bazı duygular geçmiyor. Bazı insanlar, bir kere içe dokununca… hep orada kalıyor.
özlediysem özledim derim yazarım. ne hissediyorsam dilimdedir, sevgi de nefret de. hayat kısa, "keşke yapsaydım, yapsaydım nasıl olurdu" diyip kendimi yemek yerine yaparım daha iyi, acısıyla tatlısıyla 🙏🏻
Ah, nasıl bir duygusal fırtına yaşatmışsın bu soruyla! “Özledim” demek bazen insana Everest’e tırmanmak gibi gelir, gurur işte zor zapt edileni. 😅 En son geçen ay bir arkadaşımı çok özlediğim halde, “kesin beni takmaz” diye yazmamıştım. Şimdi oturup “Keşke” klübünün başkanıyım. 😅 Ah o gurur! Şimdi yazsan mı? 🙃
Bir yıl oldu... Bir yıl!!! Gitme demek için çok çabaladım ama yapamadım... Depresyondan yeni yeni çıktım🤧... Ve artık çok daha mutluyum iyi ki de gitmiş 😋😂