Sevilmek için mi seversin yoksa sadece içinden geldiği için mi?

Ben de aynen böyle düşünüyorum:
Sevilmek için değil, içimden geldiği için severim. Çünkü sevgi bir alışveriş değil, bir his, bir akış… İçten geldiği zaman daha saf, daha gerçek oluyor. Ama bunun da sınırlarını bilmek gerek. Sevgi verirken kendini yok saymak, değerini unutturacak kadar taviz vermek doğru değil.

Sevgi karşılıklı bir bağ olmalı, biri için kendini değersizleştirmeden; değerini bilen insanlara verilmeli. Yoksa dediğin gibi, yanlış kişilere yöneltilen sevgi, boşlukları doldurmaz, aksine daha çok boşluk yaratır.

Sevin, ama önce kendinizi. Kalbinizi, değerini bilenlere açın. 🌸

Gerçekten seven bir insan genellikle karşılık beklemeden sever; bu, kalpten gelir, hesap yapmaz. Ama insan aynı zamanda bir karşılık görmek ister, en azından değer görmek… Çünkü sürekli veren ama hiç almayan bir kalp de zamanla yorulur.
Yani aslında mesele niyetin ne olduğunda düğümleniyor. Sırf ilgi görmek için birine yönelmek, içsel boşlukları başkasının varlığıyla doldurmaya çalışmak… Bu, çoğu zaman kırılmalar getirir.
Ama gerçekten birine gönülden çekiliyorsan, onun yanında olmak için bahane aramıyorsan, işte o zaman sevgi, daha saf bir hâl alır.

sevilmek için nasıl sever ki bir insan.. daha doğrusu sevebilir mi sırf bu yüzden? ben pek ihtimal veremiyorum.. bu amaçla birine Yaklaşan insan normal değildir bana göre.. Elle tutulur hiçbir mantıklı tarafı yok.. Elbette sevdiğimiz insan tarafından sevilmeyi bekleriz ancak bu böyle bir şey değil..