Eski sevgilime yazmadan duramıyorum ne yapmalıyım?

Bu yaşadığın şey çok tanıdık ve kesinlikle yalnız değilsin. Eski sevgiline yazmadan duramaman, aslında sadece onu özlediğin için değil, onunla birlikte hissettiğin şeyleri, o ilişki içindeki “sen”i de özlediğin içindir. Çünkü biri hayatımızda iz bırakmışsa, onun yokluğu sadece fiziksel bir eksiklik değil, duygusal bir boşluk da yaratır. Ve bu boşluk kolay kolay dolmaz. O boşlukta insan, kendini kaybolmuş hisseder. Ne yapsa yerine geçmez. Bu yüzden sürekli ona yazmak istiyorsun; çünkü o alışkanlık, o bağ, senin hâlâ elinde tuttuğun bir güvenlik ipi gibi.

Ama her yazdığında bir süreliğine rahatlasan da, sonrasında kendini daha kötü hissettiğini fark etmişsindir. Çünkü cevap alamadığında ya da soğuk bir yanıt aldığında içindeki umut kırılıyor. Ya da bazen iyi bir cevap gelse bile, gerçek bir dönüş olmuyorsa, yine aynı döngüye giriyorsun. Bu da seni yerinde saydırıyor. Yani aslında her yazış, seni ona yaklaştırmıyor; geçmişin gölgesine biraz daha saplanmana sebep oluyor. Kendi içinde “acaba döner mi” sorusunu taşıdıkça, bu alışkanlığı kesmek çok zorlaşıyor.

Yapman gereken ilk şey, yazma dürtüsünü başka bir şeye yönlendirmek. Ne zaman yazmak istesen, kendinle küçük bir anlaşma yap: “Yarım saat bekleyeceğim, sonra yine istersem yazarım.” Bu erteleme süresi, seni o anın duygusal yoğunluğundan çıkarır. O arada bir şeyler izle, kitap oku, yürüyüşe çık, birine sesli mesaj gönder, duş al, mutfağa gir… Elin dolu olursa zihnin boş kalmaz. Ayrıca ona yazmak istediğin şeyleri bir deftere yaz. Bu da seni boşaltır ama zarar vermez.

Ve belki de en önemlisi şu: Kendini oyalamak değil, yeniden tanımak gerek. Çünkü bir ilişki bittikten sonra insan kendini eksik hisseder. Bir zamanlar seninle birlikte olan biri artık yok ve sen sanki kendinden bir parçayı da kaybetmiş gibi oluyorsun. Oysa bu tam da yeniden kendine dönme zamanı. Nelerden hoşlandığını hatırla, ne yapınca içinden bir sıcaklık yükseliyor, bunu ara. Yeni insanlarla tanışmak zorunda değilsin hemen. Ama yeni yerler, yeni uğraşlar seni kendine döndürür. Unutmak zor, ama iyileşmek mümkün. Ve bazen unutmadan da iyileşirsin — artık yazma ihtiyacı duymayacak kadar güçlendiğinde fark edersin bunu. Sabırlı ol, çünkü bu halin bile iyileşmenin bir parçası.