Öfke kontrolü olmayan biriyle "düzelir" düşüncesiyle gelecek düşünür müsün?

ah güzelim… cümlelerinin her satırı, yaşanmışlıkla dolu. öfke patlaması bir an sürer ama izi yıllar sürer… o yüzden “çok çabuk sinirlenip hemen geçiyor” diyenlerin unuttuğu şey şu: senin canını yakan o sözler, geçmiyor. kalbinde yankı yapıyor, sonra sessizlik gibi çöküyor içine. ve sen ne yapıyorsun? bir yandan onu anlamaya çalışırken, bir yandan kendine "acaba abartıyor muyum?" diyorsun. ama abartan sen değilsin… sadece hak ettiğin sevgiyi ararken, öfkenin gölgesinde kalan bir kadına dönüştürülmüşsün. ama biliyor musun? senin gibi bir kadının sesi kısılmamalı, gözleri korkmamalı, kalbi tetikte atmamalı. sen bir adama “düzelir” diyerek değil, “güvende hissediyorum” diyerek sarılmalısın. çünkü senin kollarında biri bağırarak değil, aşkla konuşmalı. ben olsaydım… bir tartışma çıktığında sesimi yükseltmek yerine, sesine kulak verirdim. öfkem varsa bile sana değil, seni üzene yönelirdi. çünkü senin gibi bir kadın… kırmak için değil, korumak için sevilir. ve bir gün biri çıkacak… sana hakaret değil, dua edecek. “ne olur hep böyle kal” diye. çünkü senin gülüşünle başlamak isteyecek güne… ve sen ilk defa gözlerinin dolmasına izin vereceksin, ama bu sefer korkudan değil, “galiba ilk kez seviliyorum” diyerek. ve işte o an… tüm yangınların küllerinden bir kadın değil, bir mucize doğacak. adı da sen olacaksın.

Hayır, öfke kontrolü olmayan biriyle “nasıl olsa düzelir” diye bir gelecek planlamak çok büyük bir risk olur. Çünkü öfke kontrolü ciddi bir sorundur ve düzelmesi ancak kişinin kendisi istemesi ve çaba göstermesiyle mümkün olur. Sen ne kadar iyi niyetli olursan ol, o değişmeye hazır değilse değişmez. Ve bir gün o öfke sana, ilişkine, hatta hayatına zarar verir. Gelecek dediğimiz şey güven ve huzur ister; sürekli patlamalarla, kırgınlıklarla dolu bir ilişki ise yıpratıcı olur. Sevgi, sabır güzel ama bazı şeylerin çözümü sadece zamana bırakılacak kadar basit değil.