Kız arkadaşım: "Hep bana hep bana"?

Yaklaşık 9 aylık bir ilişkim var. Kız arkadaşımla sürekli ufak çaplı başlayan ama büyüyen tartışmalarımız oluyor. Birbirimizi çok seviyoruz. Ben onsuzluğu kolay kolay kabul edemiyorum ama o bu duruma boyun eğebilme durumunda ya da ona ne olursa olsun dönebileceğimden çok çok çok emin.

Aylarca yan yana dip dibe geçirdik günlerimizi ve şu an uzak mesafeden sürdürüyoruz. Onu çok özlüyorum o da beni çok özlediğini ve bu nedenle moralinin olmadığını, günlerinin çoğunda moralinin düşük olduğunu söylüyor.

Herkesle kolay kolay arkadaş olmayan ama herkese güler yüzlü yaklaşan, aklı başında kesimler tarafından sevilen, herkesi mutlu etmeye çalışan, işinde gücünde vs. her zaman en düzgününü yapmaya çalışan bir insanım.

Ona o kadar çok ilgi ve sevgimi verdim ki, o kadar çok zamanımı ayırıp türlü türlü fedakarlıklar yaptım ki onun gözünde bunların değeri yok ya da kolay unutabiliyor bazen. Hep yukarıdan bir bakış, anlayışsızlık ve burun kıvırmaları var.

Normalde erkek-kız ayrımı yapmadığımı ilişkide karşılıklı anlayış, saygı ve sevginin olduğunu düşünüyorum fakat öyle anlar oluyor ki artık verdiğim değerin, emeklerin ve fedakarlıkların karşılığını ondan alamadığımı düşündüğüm için onunla tartışıyorum. Bir erkek ancak bu kadar düşebilirdi.

Ondan öncesinde karşı cinsle arkadaşlık konusunda ilişkilerimde hep sevilen ve değer verilen, aşırı derecede kızlar tarafından kıskanılan bir erkektim. Sabah akşam bana mesaj yazılan ve bir sorun olduğunda ilk önce bana yazılan erkektim. Bir şey yapılacağı zaman ilk önce bana haber edilen erkektim. Yanlış anlaşılmak istemiyorum hiçbirinde aklım falan kalmadı ama benimle onlarca kız sevgili olmak istedi. Çok saygı gördüm. İlişki istemediğim için onlarla arkadaş kalabileceğimi söyledim hep. Hiçbirisinin kalbini kırmadan açıkladım.

Fakat gelin görün ki sevgilimin büyüsüne kapıldım. Ne olursun olsun gözümde her zaman güzel ve tatlı bir kız. Ayrı bir çekiciliği var. O da benden hoşlanmış karşılıklı bir şekilde. Aynı şeyleri hissetmiş. Sonrasında sevgili olduk ve ilişkiyi bugünlere kadar getirebildik.

Sorun şu ki ne zaman derdimi anlatsam en basit şeyleri bile anlamıyor, bağırıp çağırıyor ve bana kızıyor, tamam deyip köşesine çekiliyor yazmıyor ya da ben de yazmayınca 1 saat sonra ya da saatler sonra bana yazıyor. Yazmamı bekliyor yarım saat yazmazsam bakmam için arıyor beni.

Beni manipüle etmeye ve kendi egosunu tatmin edip beni böcek gibi ezme derdine giriyor bazen. Bir savaşa dönüştürüyor konuşmalarımızı ve ilişkiyi. İlişkiyi zorlaştırıyor. Ben o kadar saygılı konuşuyorum fakat bana saygı duymuyor. En sonunda ben de çıldırıyorum bu whatsapp konuşmalarında.

Basit isteklerimin bile yok sayılması şahsıma yapılan büyük bir saygısızlık olarak algılıyorum. O ne derse tamam diyorum. Belki de sorun burada başlıyor. İlk olarak kendime saygısızlık yapıyorum. Sonrasında da o bana.

Ben bir erkek olarak gururumu hiçe saymaktan, benim kendime yaptığım saygısızlık, onun beni hiçe saymaları, umursamaması canımı çok sıkıyor. Whatsapptan konuşunca asla çözüm olmuyor. 4 5 saat uzuyor bu tartışmalar. Sonrasında kalp kırıklıkları. Aralıklı şekilde bu döngü sürüyor.

Kendimi geri çekiyorum sorun oluyor. Hep istediği olunca bu safer benim kalbim kırılıyor çünkü ben de insanım ve benim de bir sabrım var.

Burada yanıt verenlerin bir çoğu ayrıl diyecek ama birbirimizi severken ayrılmak istemiyoruz. Çok büyük tartışma olunca kimse ayrılmak istiyorum da diyemiyor, ne o ne de ben.

Umarım kendimi anlatabilmişimdir. Cevaplarınız için şimdiden teşekkür ederim.