İlişkilerde "kaçan kovalanır" klişesi hâlâ geçerli mi?

Eskiden "kaçan kovalanır" sözüne inanırdım. Sanki birinin peşinden koşmadan değerli olmazmış gibi… Ama zamanla anladım ki bu bir oyundan ibaret. Gerçek hislerin olduğu yerde kaçmak, kovalamak olmaz; ya iki taraf da ister ya da hiçbir şey olmaz. Ben kendi adıma hiç büyük bir aşk yaşamadım. Hissetmedim, . Belki de içimdeki yorgunluk buna izin vermedi.

Hayat beni öyle bir noktaya getirdi ki, artık kimsenin peşinden koşacak gücüm kalmadı. Zaten bu “kovalama” dediğimiz şey neden hep bir kişinin yıpranmasına dayanıyor ki? Biri uzaklaştığı zaman, ilgisiz davrandığı zaman hâlâ değerli mi oluyor? Bence artık bu klişeler geçerliliğini yitiriyor. Birini gerçekten seviyorsam, bunu göstermeye çalışırım ama bunun karşılıklı olması gerek. Sürekli bir tarafın emek verdiği ilişkiler uzun sürmüyor. Kaçan kovalanır olabilir, evet, ama sonunda yoran da, kırılan da o kovalayan oluyor. Ben artık sadece sakin, içten ve dengeli bir bağ arıyorum. Kimseye oyun oynayacak ne hevesim var ne de enerjim. Gerçek hislerin peşindeyim, sahte heyecanların değil.

Böyle ilişki mi olur, niye kaçıyorsun sevdiğinden? Srateji mi bu satranç mı oynuyoruz… zaten seni seven kişi bunları yaptırmak zorunda bırakmaz eğer ki yaptırıyorsa zaten bırak istediği kadar kaçsın, böyle insan bir tartışmada konuşmak da istemez küs kalır deli eder seni… Sağlığınız için uzak durun.

Sevgi aşk oyun istemez öyle bir bağlanırsın ki senin kötü anını bile hisseder aynı şekilde sen de onun, ne düşündüğünü ne hissettiğini çok iyi bilirsin. O yüzden hiç bir zaman geçerli olmayan bir şey