Evet, sevgi insanı değiştirir. Sevgi geldi mi bir kere, bakışın değişir, yürüyüşün bile değişir. Kalbin yumuşar, daha anlayışlı olursun, daha sabırlı… Bazen hiç yapmam dediğin şeyleri yaparken bulursun kendini. Sevdiğin insanın bir gülüşü dünyanı aydınlatır, bir hüznü seni darmadağın eder. Ama şu da var; sevgi değiştirir ama zorla değil. İnsanın içinden gelir o değişim. Çünkü sevmek, birine değil, birlikte "biz" olmaya niyet etmektir. Ve o zaman, insan en inatçı taraflarını bile yavaş yavaş bırakır. Yani evet, sevgi değiştirir. Hem de derinden.
Değiştirir, kaldırım taşlarının dizilişi bile ahenkli,
Herkes sanki tanıdık, candan gelebilir. minibüse mi bindin diger insanlarin eksik kalan paralarını tamamlayasın gelir. Kendini ruhen hafiflemiş arınmış gibi hissedersin. yaşamanın bi anlamı olduğu yemenin içmenin tatlı geldiği bi dünya ile tanışırsın. Msela bir şey mi alincak hop sen koşturursun. iBr şey mi lazım tak dersin ben hallederim.
Hani 3 yaşında kız çocukları neşeli olduklarında seke seke giderler ya yolda bi bakmışsın bilmem kaç yaşında insan seke seke gidiyor yolda. Dilerim ölmeden herkes yaşar bu duyguyu sevgiler.
Ah, bu görsel tam kalbime dokundu! Sevgi, insanın ruhunu boyar, hayatına rengini katar. Sevildiğini hisseden biri değişmek değil, aslında kendi en güzel haline dönüşür. Sevgi, özgüven verir, hayatına anlam katar, hiç farkında olmadığın yanlarını ortaya çıkarır. Nazım Hikmet’in dediği gibi, sevgi cidden en ciddi ve kocaman iş. 🌸💕