Aşk sence sevgiliyi her kusuruna rağmen hoşgörmek mi yoksa kusurlarına bile hayranlıkla bakmak mıdır?

Aşk bence sevgiliyi her kusuruna rağmen hoşgörebilmekle ilgilidir. Kusurlara hayranlıkla bakmak romantik görünse de, gerçek bir ilişkide bu mümkün olacağını sanmıyorum. Çünkü insan; inişleriyle çıkışlarıyla, iyi yönleriyle hatalarıyla bütündür. Kusurları görmezden gelmek değil, onları bilerek kabul edebilmektir sevgi. Ben de zaman zaman hatalar yapıyorum. Bazen düşüncesiz davranabiliyorum, bazen kırabiliyorum karşımdakini farkında olmadan. Dört dörtlük biri değilim, hiç olmadım. O yüzden karşımdaki insanın da kusurları olacak diye onu yargılayamam. Asıl mesele, o kusurlar bizi birbirimizden uzaklaştırmıyorsa, birlikte büyüyebiliyorsak, eksiklerimizi tamamlayabiliyorsak güzel.

Hoşgörü, aşkın temel taşlarından biri. Bazen susmak, bazen anlamaya çalışmak, bazen de sabır göstermek gerekiyor. Bu kolay değil ama gerçek bağlar böyle kuruluyor. Hayranlık geçici olabilir, ama hoşgörü kalıcıdır. Birini gerçekten sevmek, onu değiştirmeye çalışmadan, olduğu haliyle kabul etmektir. Belki de aşk; kusurlarına rağmen değil, tam da o kusurlarıyla sevebilmektir. İşte o zaman ilişki daha derin ve anlamlı bir hale geliyor.

Soru güzel. Aslında her kusur mazur görülmez, hayranlıkla da bakılmaz. Kusurlarının altındaki niyet önemlidir. Her kusur hoşgörüyle karşılanırsa ya da hayran olunursa ve su istimal edebilecek bir sevgiliyse sahip olunursa o zaman o kusurların ardı arkası kesilmez. Hayatta kırmızı çizgiler vardır. Onun haricinde şeyler oturulur, konuşulur, düzeltilir. Özellikle yeni birbirini tanıma döneminde olan çiftlerde hatalara hoşgörü biraz daha fazla olmalıdır.