Görücü usulüne mi kaldık?

Merhaba arkadaşlar, önce kısaca kendimi tanıtayım. Bu yıl 28 yaşına girecek, daha önce sevgilisi olmamış, pek yakışıklı olmayan biriyim. İyi bir üniversitede diş hekimliği okudum, bitirdikten sonra da özel bir klinikte işe başladım. Kız konusunda en başından beri şanssızdım. Okul yıllarım boyunca bırak sevgiliyi, arkadaş olarak takıldığım kız sayısı bile az oldu. Hayatım boyunca ya girdiğim ortamlarda çok az kız oldu, ya da ortamdaki kızlar tarafından beğenilmedim. Şu yaşıma kadar herhangi bir kızın benden hoşlandığına dair en ufak bir işaret dahi almadım, hoşlanıp güç bela açıldığım birkaç kızdan da çok sağlam redler yedim. Hem yakışıklı olmamayı, hem de kızların tercih etmediği efendi adam olmayı uzun yıllar kafaya taktım, hala da takıyorum. Bundan birkaç ay önce de bir aile dostumuzun vesilesiyle görücü usulü bir kızla tanıştırıldım. İlk başlarda itiraz etmedim, aslında görücü işine en başından beri karşı olmama rağmen, nasıl boş bulunduysam. Ve iş nişanlanmaya kadar geldi. Ne büyük bir yanlış yaptığımı, ne kadar aşağılayıcı bir duruma düştüğümü nişandan sonra, daha yeni yeni anlamaya başladım. Keşke anlamakta bu kadar geç kalmasaydım. Kafaya taktığım konulara gelirsek: Görücü usulü nişanlandığım kız, yeni mezun, çalışmayan, 25 yaşında, kendi halinde bir tip. Ne güzel ne de çirkin. Tam da yaşlı teyzelerin hanım hanımcık diye tabir ettiği tiplerden. Kendisine karşı en başından beri pek bir şey hissetmedim. Daha doğrusu bir şeyler hissetmeyi gururuma yediremedim. Bu kızı kabullenirsem kendine bir eş bulmayı bile beceremeyen, karşı cins tarafından istenmeyen ve başkasının yardımıyla bulduğu kızı sahiplenmekten başka çaresi kalmayan, yetersiz ve zavallı bir insan oluşumun tescillenmiş olacağını düşündüm. Onun bana karşı bir şeyler hissedip hissetmemesi ise çok da umrumda değil. Aslında mesele kız değil. Geçmişte kızlar konusundaki başarısızlığım, kızlar tarafından beğenilmemiş biri olmam ve kendine kız bulan değil kendisine kız bulunan insan olmam.