Aşkta mantık olur mu?

2 yıl bir birlikteliğim, sevgilim vardı. yakın bir zaman da kendi kararımla ayrılmak istedim. düşman bir şekilde ayrılalım istemedim fakat o ayrılmak istemiyor. Ayrılma sebebim şuydu onu affedemiyordum. Yaptığı büyük hatalar vardı ve ben asla affedemiyordum. Aldatmakla alakalı şeyler değil. İçten içe sevgim bitmeye başlamıştı kendimi ondan uzak hissediyordum ama öyle ısrar edip evimin önlerine gelip zorluyordu ki konuşmak için bende hayır diyemiyordum üzülüyordum. sonra barışıyorduk ama ben ona her zaman söylüyordum o da hatalarımın farkındayım keşke hiç biri olmasaydı falan diyor. Yani son zamanlarda her sevgili olduğumuzda ben onun için çıkıyordum. Sadece o mutlu olsun diye. Bu bencillik farkındayım ama o da bu durumdan rahatsız değil. Düzeltmek istiyor konuşmak istiyor hediyeler alıyorlar evime çiçekler yolluyor falan ama ben heyecanlanmıyorum bile. Arkadaş olarak o kadar iyiyiz ki ama o istemiyor. Sizce ben hata mı yapıyorum affetmem mi lazım. eğer affedersem kendime en büyük saygısızlığı yapmış olurum. çünkü o yapılanlar sevgi değil. bir insanın hatalarının farkında olması onu çok seven biri yapmaz sadece hatalarını fark etmiş biri yapar.. çevremdeki herkes bu devirde böyle erkek zor bulunur işte sana deli gibi aşık seni çok seviyor el üstünde tutuyor. Sonra kendimi suçlu hissediyorum sanki ayrılmayı öylesine keyfi şekilde istemişim gibi. Annesi gibi hissediyorum bazen ama bilmiyorum gerçekten onunla olursam hayallerimi istediğim şeyleri istediğim hayat olmyacakmış gibi. para sorumluluğu bile yok maalesef