Yeni kişiler tanımak isteyip içinden gelmemesi ve bu yüzden kimseyle konuşamamak sizde de oluyor mu?

1 senelik bir ilişkiydi ama ciddi yönde ilerliyordu evlenme teklifi edilmiş sözler verilmiş aileler tanışmıştı hatta öyle ki giderken bile tekrardan önce sözünü verip gitti yapamıyorum artık ondan nefret etmek beni hâlâ etkiliyor olmasına katlanamıyorum. Onun yüzünden kendimden nefret eden, yaşamaktan zevk almayan bir hale geldim yaşıyorum ama umutsuzum, mutsuzum, her gün ağlamaktan yoruldum

Aslında doğru insan olmadığını düşünüyordum ama sonuç olarak bir ilişkinin içindeyim ve her şey güzel geliyordu o yüzden bu doğru insan olmadığına kendime inandıramıyordum. İlk ilişkim ve ilk defa bir erkek tarafından bu kadar fazla ilgi ve değer görmüştüm bununda etkisiyle kendimi fazla kaptırdım. Şu anda da aslında onu tekrardan istediğimden değilde bana yaptıklarını kabullenemiyorum ayrıca beni hiç sevmediğini hissetmekte o kadar yıpratıyor ki yani aslında kullanılmış olmak (duygusal anlamda) beni çok üzüyor. Hak etmediğim şeyler yaşadım hayatımda ilk defa biri tarafından bu kadar büyük bir haksızlık yaşadım nasıl tepki vermem, bunu nasıl kabul edipte hayatıma kaldığım yerden devam etmem gerektiğini bilmiyorum, bilmediğim içinde kendimi yıpratıyorum. Ne yapacağım?

9 ay azımsanacak bir süre değil normal olanı 6 aydan sonra yavaş yavaş toparlanabiliyor olmak ama ben sanırım henüz toparlanamadım söyledikleri aklıma geldikçe ona hakaretler edip Allah'a yalvararak dua ediyorum ama ben artık böyle olmak değil aklıma geldiğinde güzel bir anıydı onunla olmak deyip konuyu kapatmak istiyorum beni üzüyor ve hâlâ etkiliyor olması beni gerçekten hayattan koparıyor ve kendimden nefret etmeme sebep oluyor. Kendisi narsist biriydi hep o iyi ben kötüydüm

Maalesef öyle olmuyor insan yine bir insana muhtsçtır yalnız yaşayan insanlarında psikolojisi normal değil. Hiç insan huzur değil huzursuzluk getirir herkes doğru insanda yeşerir, çiçek açar mutluluk doğru insanı bulduğunda seninle