Eski sevgilinizin en çok neyini özlüyorsunuz?

İtiraf edeyim en çok, yanında kendimi gerçekten görüldüğüm anları özlüyorum. Hani bazen biri sana bakar da, sadece yüzüne değil, içinden geçenleri de hisseder ya işte o bakış. Küçük bir mimikten ne hissettiğimi anlayışını… bir şey anlatmadan “bugün sessizsin” deyişini. Değerli hissettiren şey sadece iltifatlar ya da hediyeler değildi, birlikte geçirilen sade zamanlardı. Mesela birlikte markete gitmek bile özeldi çünkü yan yanaydık, oradaydık, birbirimizi seçiyorduk. Bir de belki de en çok “ben nasılım?” diye sorduğunda gerçekten cevabını merak etmesini özlüyorum. Çünkü bazen insan sadece sevildiğini değil, önemsendiğini de hissetmek ister. Ve o, bunu hissettirenlerdendi. Mesela plastik su bardağı kapağından gemi yapmıştı hala saklarım cüzdanımda :)

Anlayışlı olması, lafla değil icraatte güvenmesi, ufak şeylerden tartışma çıkarmayıp konuşarak çözmeye çalışması ve benim onu kısıtlamadığım gibi onun da beni kendi çevrem için kısıtlamaması. Yani halı sahaya gidicem ya da arkadaşlarımla buluşucam diyorsam tamam diyor, sadece haberleşiyoruz ne zaman vardın ya da geldin vs diye. Karşılıklı şekilde böyleyiz şu an, iki yıl oldu evliliğe doğru gidiyoruz Allah'ın izniyle. İyi ki ona rastlamışım