Beni nasıl affeder?

Benim yedi yıllık bir ilişkim var şu an 23 yaşındayız erkek arkadaşımla ayrıldık. Yaklaşık iki yıldır bir kafede gece çalışıyor ve çok yoruluyor uykusuz kalıyor bu yüzden uzun zamandır aramızda sürekli bir huzursuzluk oluyor. Bana çok sert davranıyor beni terk etti en sonunda gerekçe olarak ise sürekli sus demesine rağmen ısrarla tartışma çıkardığımı , günün onun istediği saatinde eve git dediğinde ısrarla onun yanında kalmak istemem, karşılıklı olarak tartışmalarda birbirimize küfrediyoruz, ona göre sözünü dinlemiyormuşum ama yok öyle bişey gerçekten ben her konuda onun sözünü dinliyorum asla istemediği insanlarla görüşmedim o da zaten bunu inkar etmiyor benim hiç erkek arkadaşım yok bırakın erkek arkadaşı kız arkadaşım bile iki üç tane. Sosyal hayatım pek fazla yok onunla geçiyor her dakikam beraber üniversiteye gidiyoruz her sabah ve ders çıkışı hep onunla zaman geçiriyorum yılda iki üç kere kız arkadaşım veya kız kuzenimle bir yere gidip bir kahve içiyorum falan. Ve ben bu durumdan asla şikayetçi değilim onu çok seviyorum kıyafet konusunda zaten açık giyinen biri değilim doğulu olduğumuz için zaten yetiştirilme tarzımızda o yönde değildi. Ama o tişörtlerimi pantolonlarımı sorun ediyordu bazen. Kot pantolon tişört tarzında giyiniyorum o hep kalçamı kapatan tişörtler giymemi istiyordu çoğunlukla öyle giyiniyorum zaten ama bazen kombine uymuyor veya bazen gerçekten onun gözüne güzel görünmek istiyordum hep pantolon tişört görüyor beni kendimi erkek çocuğu gibi hissediyordum bu yüzden arada bir açık olmamak şartıyla ama onun istemediği şekilde giyinmiş oluyordum ve çok kızıyordu ama benim kötü niyetim yok gerçekten ben bu çocuğu çok seviyorum uzun bir ilişki sonuçta bu ve benden sıkılsın istemiyorum onun gözüne güzel gelmek için tek çabam bide maddi olatak çok fazla imkanım da yok mecbur elimde ne varsa onu giyiyorum ama asla bu yaşıma kadar ne belim ne göğsüm ne koltuk altım ne de dizimin üstünün görüneceği kıyafet giymedim ömrümde. Hiç karşı cinsle bir arkadaşlığım olmadı. Mecburi sohbetler dışında asla muhatap olmuyorum. Ben zaten pek sosyal bir kız değilim. Bu yüzden sevgilimin isteklerini yerine getirmek zoruma gitmiyor onunla aynı düşüncedeyim ama o bana çok ağır konuşuyor kalbimi paramparça edecek laflar söylüyor tartışırken bazen dilime hakim olamayıp ona küfür ediyorum çok pişman oluyorum ama sonra yemin ederim ama bende insanım sinirleniyorum kırılıyorum. İkimizde birbirimizin ilk aşkıyız. Lütfen bana bi yol gösterin ben onu kaybetmek istemiyorum bir ay oldu nerdeyse her gün ona barışmak istediğimi söylüyorum o ise bana evlenmek istemediğini söylüyor benimle. Karakterimi beğenmiyormuş saygısızmışım. Allah şahit içim paramparça oluyor ona saygısızlık yaparken ama yemin ederim öyle sözler söylüyor ki mecbur kalıyorum kendimi savunmaya çalışıyorum laflarının altında kalmamak için. Ama artık pes ettim o geri adım atmıyor ben bu aşkı kaybedemem o gurur yapıyor ve bana asla açık kapı bile bırakmıyor ben bu adamı nasıl kendime bağlarım kendimi nasıl affettirirğm ikimizde birbirimizi aldatmadık ihanet etmedik bu kadar saçma ve basit olay yüzünden ben onu kaybetmek istemiyorum gerekirse gurursuz yaşarım ama ben bu hayatta bir kez aşık oldum ikimizde birbirimize öyle büyük fedakarlıklar yaptık ki vazgeçemiyorum ondan beni ne kadar üzse de. Lütfen yardım edin çok kötüyüm sakinleştirici kullanıyorum sınav haftam sınavlarım çok zor bir yandan onun stresi bir yandan sevdiğimin yokluğu dayanamıyorum 😢