Aşkı iliklerinize kadar hissetmek mi yoksa akışına bırakmak mı?

Bu aslında hayattan ne beklediğinle, kalbinin neyi kaldırabildiğiyle ilgili bir soru.

Aşkı iliklerine kadar hissetmek… Bu, hem çok büyüleyici hem de çok yorucu olabilir. Kalbinin daha hızlı attığını hissedersin, özlersin, beklersin, hayal kurarsın. Bir kelimeyle uçar, bir bakışla darmadağın olursun. Derin bağlar kurarsın ama bu derinlik bazen dibe de çekebilir. Tutkusu bol, ama iniş çıkışları da öyle.

Öte yanda akışına bırakmak… Daha sakin, daha huzurlu. Kontrolü elden bırakmak, “ne olursa olsun ben kendimle tamamım” diyebilmek. Kalbin çok yorulmaz ama belki de o çarpıntıyı, o deli kıvılcımı da daha az hissedersin.

Biri yangın, diğeri ılık bir akarsu gibi. Hangisi senin doğana daha yakınsa, hangisinde kendini daha gerçek hissediyorsan, belki cevap oradadır.

İkisini bir arada yaşamak mümkün müdür dersen... Nadir ama olur; işte o zaman aşk, hem kalbine hem ruhuna iyi gelir.