Aşk ilk günlerde kelebekse, sonra neden fırtınaya döner?

Çünkü aşkın doğası, zamanla heyecandan derinliğe geçer. İlk günlerdeki "kelebekler" aslında hormonların etkisiyle yaşanan tutku ve romantik coşkudur. Zaman geçtikçe ise:
İş1. Gerçek kişilikler ortaya çıkar; İlk günlerde herkes en iyi versiyonunu gösterir. Sonra alışkanlıklar, beklentiler, farklılıklar yavaş yavaş görünür hale gelir.
2. Bağlılık ve sorumluluk devreye girer: Artık sadece “sen” ve “ben” değil, “biz” olmaya çalışılır. Bu da çatışmalar doğurur.
3. Hayatın stresi ilişkiye yansır İş, aile, sağlık, para gibi gündelik sorunlar çiftin dinamiğini etkiler. Aşk hâlâ vardır ama duygular farklı görünmeye başlar.
4. Kendini güvende hissetmek rehavete dönüşebilir. İlişkiyi kazandıkça özen azalabilir. Oysa aşk, ilgi ve emek ister.
Sonuç: Aşk ilk başta bir heyecandır; ama gerçek sevgi, o fırtınanın içinde sabırla ve anlayışla ayakta kalmayı öğrenmektir.

Aşk iyi hissiyat kadar zorluk emek sorumluluk artık adı ne ise o demek iki farklı dünya bir araya geliyor ve basit bir durum değil. Bağlılık güven vs. devreye giriyor ki Aşk bir çok faktör ile sınan bir olay, dayanabilen devam ediyor. Zaten her başlangıcın bir sonu da var bu alemde her şey sonlu mesele gittiğimiz yoldan neler aldığımız, anladığımız, bıraktığımız, bakış açımız, değişimimiz, değişime ayak uydurmamız, deneyimlemek kısaca. Hata da mutlaka oluyor. Kusursuz bir alemde de değiliz. Hayat böyle bir yer. Dengesiz, sabırsız gibi negatif hele bu çağda hızlı yaşam hızlı tüketim içinde her şey sona odaklı iken aşk evlilikler zorlaşıyor. Odak süresi düştü, tahammül düştü, bu düşüş agresifleştirdi insanları, düşünce ve empatiyi seviyesini de düşürdü, kapitalist düzen sürekli uyarılma aşk cinsel hayatı da sömürüp basitleştirdi anormali normalleştirerek daha da beter hale geldi sınırlar kalmadı bu da insanları doyumsuzda yapıyor maalesef.