Nefretten aşk doğar mı?

Nefret de aşk da aslında kalbin “çok yoğun” hissettiği duygular. İkisinde de o kişiyi düşünmeden edemezsin. Hani bazen birine çok sinir olursun ama aklından çıkaramazsın ya, işte orada bile aslında bir bağ vardır. Bazen nefret sandığımız şeyin altında kırgınlık, hayranlık ya da gizli bir çekim yatabilir. Bu yüzden de zamanla duygu yön değiştirebilir ve aşka dönüşebilir. Yani “nefret” aslında çoğu zaman “ilginin sert yüzü”dür. Ama her nefret aşka dönmez. Gerçekten içi kin dolu, karşı tarafı görmek bile istemediğin bir nefret, kolay kolay aşka dönüşmez. Daha çok içinde kırgınlık, gurur ya da gizlenmiş hisler varsa aşk ihtimali doğar. bazen birine olan yoğun öfke, kalbin aslında ondan hâlâ bir şeyler beklediğini gösterir. O beklenti de zamanla nefretin yönünü değiştirip aşka çevirebilir. İnsana en çok zarar vereni kayıtsızlıktır. Çünkü ne nefret vardır ne aşk, sadece boşluk…

Nefretten aşk doğabilir, ama bu her zaman sağlıklı bir aşk anlamına gelmez. Nefret ve aşk, aslında birbirine zıt gibi görünse de, duygusal yoğunluk açısından oldukça benzer yapılardır. Her ikisi de kişiyi derinden etkiler, zihni meşgul eder ve güçlü bir bağ yaratır. İster olumlu, ister olumsuz. Bu yüzden zaman zaman insanlar nefret ettiklerini düşündükleri birine karşı bir anda duygusal bir çekim hissedebilir. Birine karşı güçlü bir öfke veya nefret duygusu, aslında o kişiye duyulan ilgiyi ve zihinsel odağı gösterir. Bu ilgi zamanla başka duygulara evrilebilir. Özellikle arada tutku, rekabet, merak ya da bastırılmış duygular varsa bu geçiş daha kolay yaşanabilir. Romantik filmlerde ya da dizilerde sıkça gördüğümüz "önce nefret, sonra aşk" teması buradan gelir. Ancak burada önemli olan, bu dönüşümün neden ve nasıl yaşandığıdır. Gerçek bir tanıma, içten bir bağ kurma ve karşılıklı saygı olmadan, sadece inişli çıkışlı duygular üzerinden gelişen ilişkiler sağlıksız olabilir. Çünkü nefretin kökeninde bazen kırgınlık, ego çatışması, geçmiş travmalar ya da değersizlik hissi olabilir. Bu durumların üzerine inşa edilen bir “aşk” ilişkisinde, zamanla tekrar zarar verici duygular yüzeye çıkabilir. Nefretin içinden aşk doğabilir. Ama bu aşkın sürdürülebilir ve sağlıklı olması için duyguların arınması, iletişimin güçlenmesi ve gerçek bir anlayışın gelişmesi gerekir. Yoksa geçici bir tutku ya da duygusal karmaşa olarak kalabilir.

Nefret öyle bir his ki, aslında bir şeyler hissettiğiniz insana karşı bu duygu oluşur. Ama başta nefret olursa bu çok zor. Zira nefret ettiğiniz şey sizin fobiniz olabilir. Ayrıca size psikolojik olarak zarar verebilir.

Çok farklı bir taraftan yaklaşırsak. Allah bize hislerini numunelerini vermiş. Bir haşa Allah’tan nefret edebilir miyiz? Ama aşık olabiliriz tabiki manevi bir bağlılık bu. Ancak nefret yoktur. Yani buradan çıkarımım iyi insan da nefret olmamalı

Nefret ile aşk arasında ince bir çizgi var aslında çünkü her ikisi de kalbi aynı şiddetle sarsar. Nefret, çoğu zaman değersiz bulduğumuzdan değil, fazla önem verdiğimizden doğar.