Sessizce sevmek mi daha zor, yüksek sesle kaybetmek mi?

Her iki durumda da zorluk var, ama sessizce sevmek belki de daha zorlayıcı bir yük taşır. Çünkü sessizce sevmenin içinde hep bir "şimdi değil ama belki bir gün" umudu, bir belirsizlik vardır. Kendi duygularını içe atmak, hep içsel bir mücadeleyle, bazen kırık dökük bir şekilde sevmek demektir. Kimse görmez, kimse bilmez ama yürekte bir ağırlık vardır. Sessizce sevmenin zorluğu, söylenemeyenleri saklamaktır. Düşünceler, duygular, istemediğin bir mesafe... Bazen bu, bir hayalet gibi seni takip eder, seni yalnız bırakmaz. Öte yandan, yüksek sesle kaybetmek de çok acıtır ama en azından netlik getirir. Kaybetmek, acı verici olsa da bir tür “kapanış”tır. Artık sormazsın, artık beklemezsin. Duygularının adını koyarsın ve o adla birlikte devam edersin. Kaybetmenin acısı anlıktır, ama sessiz sevmenin ıstırabı zamanla büyüyebilir. Yani her iki şekilde de zorluk var, ama sessizce sevmenin ağırlığı biraz daha uzun süre yorar sanki. Bir tarafta sevmenin saf hali, diğer tarafta kaybetmenin keskinliği.