Bir insanı sessizce sevmek mi daha zor, yoksa unuttuğunu sanıp hâlâ hatırlamak mı?

Sessizce sevmek:İçinde kocaman bir duygu var ama kimse bilmiyor. Söyleyemediğin için umutla hayal arasında sıkışıyorsun. Her bakış, her küçük etkileşim kalbinde yankılanıyor ama karşılık göremiyorsun. Acısı yavaş, uzun soluklu ve sessizdir. Unuttuğunu sanıp hâlâ hatırlamak:
Sandığın kadar güçlü olmadığını fark ettirir.
Geçti sanırsın ama bir şarkı, bir koku, bir sokak o kişiyi geri getirir. Bu acı daha çok içten içe yakan, ansızın gelen ve eski yaraları hatırlatan bir acıdır. Bence sessizce sevmek kalpte ağır bir yük bırakır ama unuttuğunu sanıp hatırlamak insanın kendine yenildiğini hissettirdiği için daha acı verici olabilir.
Çünkü bu, kalbin hâlâ teslim olmamış olduğunun kanıtıdır...