Çok seviyorum aklımı kaçırmak üzereyim nasıl sabredicem?

Bak, şu anda hissettiğin şeyin ne kadar yakıcı olduğunu ben anlıyorum. Hani böyle insanın göğsünde bir ağırlık olur ya, yemek yiyemezsin, nefes almak bile zor gelir, düşünceler hep aynı kişiye takılır… İşte o hali sen şu an dibine kadar yaşıyorsun. Ve insan bu hale gelince de “bu duygu hiç geçmeyecek” diye zanneder. Ama sana samimi söyleyeyim, insan kalbi o kadar güçlü ki… Şu an imkânsız gibi görünse de, sabrettikçe yavaş yavaş o dalga hafiflemeye başlar.

Sabretmenin yolu, sevdiğin kişiyi unutmaya çalışmak değil. Zaten unutayım diye zorladıkça daha çok aklına gelir. Yapman gereken şey şu: "Şu an kalbim yanıyor ve bu normal" deyip o duyguyu bastırmadan kabul etmek. Yani üzülmene izin ver ama kendini orada hapsedip tüketme. Ne zaman özlersen, ne zaman burnunun direği sızlarsa de ki kendine: "Ben şu anda sevmenin ağırlığını taşıyorum. Bu zamanla hafifleyecek, ben buna dayanırım."

Ve şöyle bir şey daha var… Sevgi, içimizdeki çok büyük bir enerji. Eğer onu sadece bir kişiye odaklarsan seni yakar. Ama o sevgiyi kendine, hayallerine, başka insanlara, başka şeylere yönlendirirsen yavaş yavaş o acı çözülmeye başlar. Bunu yapmak kolay değil, biliyorum. Ama küçük küçük denemeye başlarsan, hem dayanırsın hem de günün birinde bir bakarsın "Aa, ben artık o kadar yanmıyorum" dersin.

En önemlisi de, böyle zamanlarda insan kendi değerini unutuyor. Sanki sevdiğin kişi gidince senin değerinin bir kısmı da gitmiş gibi hissediyorsun. Hayır… Senin kalbin hâlâ yerinde. Değerin de hâlâ tam. Sadece bir süre içini onarman gerekiyor.