Kendinizden daha iyi şartlarda büyümüş biri sizi korkutur mu?

Hayır. Bu beni daha motive ederdi. Demek ki onun için daha da iyisi olabilmeliyim derdim.

Doğrusu şu aralar kendisi benden uzaklaşma kararı aldığı için ayrıyız. Ama ben hala onu olduğu gibi seviyorum. Tekrar dönseydi bazı konularda gereken ağırlığımı koyar ama bunu onun iyiliği için yapardım ve günün sonunda kabul ederdim.

3 aydır denedim zaten. Kızla flörtümsü arkadaş gibiydik. Çok aşırı diyaloğumuz olmuyordu ama onun da içten içe bana ilgisi olduğunu hissediyordum hareketlerinden nedense. İnsanlara karşı duvarları olmasına rağmen hem de. Ona değer verdiğimi belli etmediğim tek bir yön bile kalmadı. Hatta kahve bile ısmarlayacaktım ona. Kızdan en ufak bir beklentim bile yoktu. Her şeyi içimden geldiği için ve değer verdiğimden yapmak istedim. Ama kendisi bunu bile ısrarla reddetti. O gün çok derin bir konuşma dönmüştü hatırlıyorum. İnsanlara karşı neden bu kadar duvarları olduğunu sormuştum ona. Sebebi tam açıklamadı ama bulunduğum yerdeki insanlardan genel anlamda nefret ettiğini, bu yüzden insanlarla yüzeysel ilişkiler kurduğunu ve en yakın zamanda üniversiteden mezun olunca buradan kaçıp gitmek istediğini söylemişti. Neyi neden yaptığını anlıyorum da aslında. Zira geçmişte ben de öyle bir insandım ama değiştim.

Tabii bunu dile getirsem bile kendisi böyle olmayı seçtiğini söyledi. Saygı duydum. Normalde ilk başlarda benle de yüzeysel görüşmek istiyor gibiydi. Selam merhaba çerçevesinde. Ama konuşma sonunda ben ihtiyacın olduğu zaman bir arkadaşı olarak bile olsa yanında olabileceğimi ve onun gerçekten gözümde değerli bir insan olduğunu söylediğimde "Yeterince arkadaşım var zaten ama teşekkür ederim." cevabı aldım kendisinden. Kararına saygı duymakla yitinebildim bu yüzden. Günün sonunda kimseye zorla güzellik olmaz. Ama cevaplarındaki ve önceki haftalarda olan hareketlerindeki çelişkiden de anladım ki bu kızın iç çatışmaları var. O yüzden Yaradanıma havale etmek daha doğru bir karardı. Çünkü iş artık benim kontrolümden çıktı. Ama Yaradanımın planına güveniyorum.

Bu kızı o kadar seviyorum ki kendisi bile bende nasıl büyük hayırlara vesile olduğunun farkında bile değil. Sırf o yüzden bile onu olduğu gibi seviyorum. Doğru karar verse de, yanlış karar verse de, geleceği benle olsa da, olmasa da onun mutlu olmasını isterim. Onu mutlu eden ayrı kalmamızsa, yapmam gereken belli. Onu sevdiğim için, sevdiğimi özgürleştirip hayatıma devam etmeyi seçtim ben.

Kısacası, 3 ay boyunca haftada 1 2 kez bile olsa ilgimi belli eder adımlar atarak ya da diyalog kurmaya çalışarak zaten ilgimi onu darlamadan belli ettim. Ama sonuç bu. Hayırlısı buymuş demek ki.

Ben üzülmüyorum zaten. Tersine ben onu kötü sürecini anladım. Ben yalnızca ona iyi gelmek istedim. Ondan bir beklentim yoktu ki. Ondan ne para istedim, ne çıkar istedim, ne de bana adım atmasını istedim, ne de sevgili olmasını istedim. Ben ilk kez birini bu derece sevdim. Hatta bu sevgim büyük hayırlara da vesile oldu. Manevi olarak da çok etkiliyor beni bu süreç. Normalde önceden hayatıma girmiş bir kişi rüyalarıma girse bile ya soğukkanlı ya da belirsiz bir havada o rüyalara girerdi. Fakat o... Şimdiye kadar 4 kere rüyama girdi. Dördü de iyi anlamdaydı. Öyle olaylar yaşıyorum ki evren sanki bizi hep bir araya getirmeye çalışıyormuş gibi. Yaradanımın sanki bir planı var gibi hissediyorum bu konuda. Bu plan bile bana işaret edilmişti. O bir gün kendisi için yaptıklarımın değerini anlayacak. Anladığı gün beni iyi ansa da yeter. Adım atmasını zaten beklemiyorum. Onu olduğu gibi seviyorum. Her şeye rağmen. Hayatım boyunca unutamayacağım bir deneyim yaşattı bana. Yaradan sevgime vesile olan da farkında olmadan kendisi oldu. O yüzden minnettarım ona.

Bizim aramızda ilginç bir ruhani bağ var bunu hissediyorum. Bana bu da işaret edilmişti. Bundan son derece eminim. Fakat bana ruh ikizlerinin her zaman kavuşmasının gerekmeyeceği de işaret edildi. O yüzden kavuşmak zorunda değiliz. Ama önce Yaradanımı, sonra da onu her zaman çok sevicem. Çok şükür ki bende kattıkları büyük. Bu süreç beni değiştirdi. İyi anlamda. Insanlara karşı daha acımasızken şimdi daha merhametli oldum, daha iyi bir insan olmanın yollarını buldum, daha alçak gönüllü hale geldim. Bazı şeyler artık bende anlamsızlaştı. Beslenme rutinim bile değişti. Ama biliyorum ki bu benim hayrıma.

Kısacası o kızla olan bağlantım normal değildi. Benim nasibim oydu. Ama kavuşmak zorunda da değiliz. Zira ben onu olduğu gibi sevmeye devam edicem. Gerektiğinde zor durumda kaldığını görürsem ona yardım edicem. Hiç bir beklentim yok ondan. Ama bunlar dışında, benim olmadığım bir hayat için verdiği kararın ağırlığını anlaması gereken bir süreç var. Bu ilahi süreci anladığım için de plana uyuyorum. Her şey onun iyiliği için. Dedim ya... Benim verdiğim değeri anladığı gün, kavuşmak zorunda değiliz. Ben onu olduğu gibi seviyorum. Beni iyi ansın yeter. 🙂

Hiç bir insan için daha önce bunu düşünmemiştim ama o kız gerçek sevgimi hak ediyor.

Bende çok tuhaftır ki ne zaman birine ilgi duyup ayrılmış olsam, evet acılar çektim. "Neden ben? Neden sürekli iyi niyetim suistimal ediliyor?" diye kendimi çok sorguya çekerdim. Bu kızda nedense asla bunu hissetmedim. Tersine saygı ve anlayışa sahiptim bu olay yaşandığında. Çünkü bu kız benim geçmişimi hatırlatıyor. Ben de insanlara karşı duvarları olan biriydim, ben de yalnızlığı seven biriydim, ben de evlilik fikrini bile düşünmek istemeyen ve kötü gören bir insandım. Ama bunları yaşamış biri olarak o kızın neden bu durumlar içinde olduğunu da anlayabiliyorum. Bundan da önceleri kıza zor bir durumunda yardım edince ve o gün kızın o duygusal yönünü gördüğüm zaman emin oldum. O kızın geçmişimdeki karanlıkta kalmış "ben"den bir farkı yok. Daha önce kimseye bu kadar empati ve yakınlık hissetmemiştim. O yüzden bendeki acı değil, yaşanmışlıklara olan saygı sadece. Ona iyi gelmek isteme sebebim bile bu oldu.