Sevilmeye layık bir insan olmadığımı düşünüyorum?

Öncelikle şunu bilmeni isterim: hissettiklerin gerçek, canın yanıyor ve yalnız değilsin. Ama bu dünyadan kurtulmak düşüncesi bir çözüm değil. Çünkü hayat şu anda sana ağır geliyor, evet, ama bu ağırlığın kalıcı olacağı anlamına gelmiyor. Bak, birkaç önemli şey söyleyeceğim sana, lütfen dikkatlice oku:
1. 20 yaş çok erken bir yaş. Çevrende sevgilisi olanları gördüğünde "herkes mutlu" gibi hissediyorsun ama gerçek öyle değil. Birçok insan dışarıdan mutlu görünür, içeride yalnız, kırık, mutsuz olur. Şu anda biri yok diye, hayatın hep böyle geçecek zannetme. Aşk zamanla, doğru zamanda ve doğru insanla gelir. Zorlamadan, kendi yolunda ilerleyerek.
2. Senin eksik tarafın sevgiye hasret olman değil, kendine şefkat göstermemen. Sürekli kendini eleştiriyor ve başkalarının seni nasıl gördüğünü çok fazla önemsiyorsun. Kendine “ben değerliyim, sevgiyi hak ediyorum” demeyi öğrenmen gerekiyor.
Çünkü sevgiyi önce insan kendi ruhunda hissederek çekebilir.
3. Boy, tip, dış görünüş mesele değil. Sana samimi bir şey söyleyeyim: insanlar gerçek sevgiyi, kendini seven, hayata tutunan insanlarda buluyor.1.72 boyu kısa görüyorsun belki ama inan, asıl çekicilik özgüven, sıcaklık ve samimiyetten geliyor.
4. Ailenin ve çevrenin zorbalığı SENİN SUÇUN DEĞİL. Onlar sana kötü şeyler söylüyorsa bu senin değersiz olduğunu göstermez. Bu sadece onların kendi mutsuzluklarının bir yansıması.
5. Yardım istemekten asla utanma. İçin çok dolmuş ve gerçekten profesyonel destek (psikolojik destek) almak sana inanılmaz iyi gelir. Çünkü bazen bir profesyonel insanın dünyasını tamamen değiştirebiliyor. Sana küçük bir cümle bırakıyorum, ister içinden oku ister yaz bir yere: "Şu anda acı çekiyorum, ama bu geçici. Ben sevgiyi hak ediyorum ve hayatımda güzellikler için hala zamanım var."
Senin için bir çıkış yolu var